ઋગ્વેદ · અધ્યાય 5.007

સખાયઃ સં વઃ સમ્યઞ્ચમ્ ઇષં સ્તોમં ચાગ્નયે ।
વર્ષિષ્ઠાય ક્ષિતીનામ્ ઊર્જો નપ્ત્રે સહસ્વતે ॥

કુત્રા ચિદ્ યસ્ય સમૃતૌ રણ્વા નરો નૃષદને ।
અર્હન્તશ્ ચિદ્ યમ્ ઇન્ધતે સંજનયન્તિ જન્તવઃ ॥

સં યદ્ ઇષો વનામહે સં હવ્યા માનુષાણામ્ ।
ઉત દ્યુમ્નસ્ય શવસ ઋતસ્ય રશ્મિમ્ આ દદે ॥

સ સ્મા કૃણોતિ કેતુમ્ આ નક્તં ચિદ્ દૂર આ સતે ।
પાવકો યદ્ વનસ્પતીન્ પ્ર સ્મા મિનાત્ય્ અજરઃ ॥

અવ સ્મ યસ્ય વેષણે સ્વેદમ્ પથિષુ જુહ્વતિ ।
અભીમ્ અહ સ્વજેન્યમ્ ભૂમા પૃષ્ઠેવ રુરુહુઃ ॥

યમ્ મર્ત્યઃ પુરુસ્પૃહં વિદદ્ વિશ્વસ્ય ધાયસે ।
પ્ર સ્વાદનમ્ પિતૂનામ્ અસ્તતાતિં ચિદ્ આયવે ॥

સ હિ ષ્મા ધન્વાક્ષિતં દાતા ન દાત્ય્ આ પશુઃ ।
હિરિશ્મશ્રુઃ શુચિદન્ન્ ઋભુર્ અનિભૃષ્ટતવિષિઃ ॥

શુચિઃ ષ્મ યસ્મા અત્રિવત્ પ્ર સ્વધિતીવ રીયતે ।
સુષૂર્ અસૂત માતા ક્રાણા યદ્ આનશે ભગમ્ ॥

આ યસ્ તે સર્પિરાસુતે ઽગ્ને શમ્ અસ્તિ ધાયસે ।
ઐષુ દ્યુમ્નમ્ ઉત શ્રવ આ ચિત્તમ્ મર્ત્યેષુ ધાઃ ॥

ઇતિ ચિન્ મન્યુમ્ અધ્રિજસ્ ત્વાદાતમ્ આ પશું દદે ।
આદ્ અગ્ને અપૃણતો ઽત્રિઃ સાસહ્યાદ્ દસ્યૂન્ ઇષઃ સાસહ્યાન્ નૄન્ ॥