ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.032

અસ્ય મે દ્યાવાપૃથિવી ઋતાયતો ભૂતમ્ અવિત્રી વચસઃ સિષાસતઃ ।
યયોર્ આયુઃ પ્રતરં તે ઇદમ્ પુર ઉપસ્તુતે વસૂયુર્ વામ્ મહો દધે ॥

મા નો ગુહ્યા રિપ આયોર્ અહન્ દભન્ મા ન આભ્યો રીરધો દુચ્છુનાભ્યઃ ।
મા નો વિ યૌઃ સખ્યા વિદ્ધિ તસ્ય નઃ સુમ્નાયતા મનસા તત્ ત્વેમહે ॥

અહેળતા મનસા શ્રુષ્ટિમ્ આ વહ દુહાનાં ધેનુમ્ પિપ્યુષીમ્ અસશ્ચતમ્ ।
પદ્યાભિર્ આશું વચસા ચ વાજિનં ત્વાં હિનોમિ પુરુહૂત વિશ્વહા ॥

રાકામ્ અહં સુહવાં સુષ્ટુતી હુવે શૃણોતુ નઃ સુભગા બોધતુ ત્મના ।
સીવ્યત્વ્ અપઃ સૂચ્યાચ્છિદ્યમાનયા દદાતુ વીરં શતદાયમ્ ઉક્થ્યમ્ ॥

યાસ્ તે રાકે સુમતયઃ સુપેશસો યાભિર્ દદાસિ દાશુષે વસૂનિ ।
તાભિર્ નો અદ્ય સુમના ઉપાગહિ સહસ્રપોષં સુભગે રરાણા ॥

સિનીવાલિ પૃથુષ્ટુકે યા દેવાનામ્ અસિ સ્વસા ।
જુષસ્વ હવ્યમ્ આહુતમ્ પ્રજાં દેવિ દિદિડ્ઢિ નઃ ॥

યા સુબાહુઃ સ્વઙ્ગુરિઃ સુષૂમા બહુસૂવરી ।
તસ્યૈ વિશ્પત્ન્યૈ હવિઃ સિનીવાલ્યૈ જુહોતન ॥

યા ગુઙ્ગૂર્ યા સિનીવાલી યા રાકા યા સરસ્વતી ।
ઇન્દ્રાણીમ્ અહ્વ ઊતયે વરુણાનીં સ્વસ્તયે ॥