ઋગ્વેદ · અધ્યાય 2.031

અસ્માકમ્ મિત્રાવરુણાવતં રથમ્ આદિત્યૈ રુદ્રૈર્ વસુભિઃ સચાભુવા ।
પ્ર યદ્ વયો ન પપ્તન્ વસ્મનસ્ પરિ શ્રવસ્યવો હૃષીવન્તો વનર્ષદઃ ॥

અધ સ્મા ન ઉદ્ અવતા સજોષસો રથં દેવાસો અભિ વિક્ષુ વાજયુમ્ ।
યદ્ આશવઃ પદ્યાભિસ્ તિત્રતો રજઃ પૃથિવ્યાઃ સાનૌ જઙ્ઘનન્ત પાણિભિઃ ॥

ઉત સ્ય ન ઇન્દ્રો વિશ્વચર્ષણિર્ દિવઃ શર્ધેન મારુતેન સુક્રતુઃ ।
અનુ નુ સ્થાત્ય્ અવૃકાભિર્ ઊતિભી રથમ્ મહે સનયે વાજસાતયે ॥

ઉત સ્ય દેવો ભુવનસ્ય સક્ષણિસ્ ત્વષ્ટા ગ્નાભિઃ સજોષા જૂજુવદ્ રથમ્ ।
ઇળા ભગો બૃહદ્દિવોત રોદસી પૂષા પુરંધિર્ અશ્વિનાવ્ અધા પતી ॥

ઉત ત્યે દેવી સુભગે મિથૂદૃશોષાસાનક્તા જગતામ્ અપીજુવા ।
સ્તુષે યદ્ વામ્ પૃથિવિ નવ્યસા વચઃ સ્થાતુશ્ ચ વયસ્ ત્રિવયા ઉપસ્તિરે ॥

ઉત વઃ શંસમ્ ઉશિજામ્ ઇવ શ્મસ્ય્ અહિર્ બુધ્ન્યો3 ઽજ એકપાદ્ ઉત ।
ત્રિત ઋભુક્ષાઃ સવિતા ચનો દધે ઽપાં નપાદ્ આશુહેમા ધિયા શમિ ॥

એતા વો વશ્મ્ય્ ઉદ્યતા યજત્રા અતક્ષન્ન્ આયવો નવ્યસે સમ્ ।
શ્રવસ્યવો વાજં ચકાનાઃ સપ્તિર્ ન રથ્યો અહ ધીતિમ્ અશ્યાઃ ॥