ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.160

તીવ્રસ્યાભિવયસો અસ્ય પાહિ સર્વરથા વિ હરી ઇહ મુઞ્ચ ।
ઇન્દ્ર મા ત્વા યજમાનાસો અન્યે નિ રીરમન્ તુભ્યમ્ ઇમે સુતાસઃ ॥

તુભ્યં સુતાસ્ તુભ્યમ્ ઉ સોત્વાસસ્ ત્વાં ગિરઃ શ્વાત્ર્યા આ હ્વયન્તિ ।
ઇન્દ્રેદમ્ અદ્ય સવનં જુષાણો વિશ્વસ્ય વિદ્વાઁ ઇહ પાહિ સોમમ્ ॥

ય ઉશતા મનસા સોમમ્ અસ્મૈ સર્વહૃદા દેવકામઃ સુનોતિ ।
ન ગા ઇન્દ્રસ્ તસ્ય પરા દદાતિ પ્રશસ્તમ્ ઇચ્ ચારુમ્ અસ્મૈ કૃણોતિ ॥

અનુસ્પષ્ટો ભવત્ય્ એષો અસ્ય યો અસ્મૈ રેવાન્ ન સુનોતિ સોમમ્ ।
નિર્ અરત્નૌ મઘવા તં દધાતિ બ્રહ્મદ્વિષો હન્ત્ય્ અનાનુદિષ્ટઃ ॥

અશ્વાયન્તો ગવ્યન્તો વાજયન્તો હવામહે ત્વોપગન્તવા ઉ ।
આભૂષન્તસ્ તે સુમતૌ નવાયાં વયમ્ ઇન્દ્ર ત્વા શુનં હુવેમ ॥