ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.134

ઉભે યદ્ ઇન્દ્ર રોદસી આપપ્રાથોષા ઇવ ।
મહાન્તં ત્વા મહીનાં સમ્રાજં ચર્ષણીનાં દેવી જનિત્ર્ય્ અજીજનદ્ ભદ્રા જનિત્ર્ય્ અજીજનત્ ॥

અવ સ્મ દુર્હણાયતો મર્તસ્ય તનુહિ સ્થિરમ્ ।
અધસ્પદં તમ્ ઈં કૃધિ યો અસ્માઁ આદિદેશતિ દેવી જનિત્ર્ય્ અજીજનદ્ ભદ્રા જનિત્ર્ય્ અજીજનત્ ॥

અવ ત્યા બૃહતીર્ ઇષો વિશ્વશ્ચન્દ્રા અમિત્રહન્ ।
શચીભિઃ શક્ર ધૂનુહીન્દ્ર વિશ્વાભિર્ ઊતિભિર્ દેવી જનિત્ર્ય્ અજીજનદ્ ભદ્રા જનિત્ર્ય્ અજીજનત્ ॥

અવ યત્ ત્વં શતક્રતવ્ ઇન્દ્ર વિશ્વાનિ ધૂનુષે ।
રયિં ન સુન્વતે સચા સહસ્રિણીભિર્ ઊતિભિર્ દેવી જનિત્ર્ય્ અજીજનદ્ ભદ્રા જનિત્ર્ય્ અજીજનત્ ॥

અવ સ્વેદા ઇવાભિતો વિષ્વક્ પતન્તુ દિદ્યવઃ ।
દૂર્વાયા ઇવ તન્તવો વ્ય્ અ1સ્મદ્ એતુ દુર્મતિર્ દેવી જનિત્ર્ય્ અજીજનદ્ ભદ્રા જનિત્ર્ય્ અજીજનત્ ॥

દીર્ઘં હ્ય્ અઙ્કુશં યથા શક્તિમ્ બિભર્ષિ મન્તુમઃ ।
પૂર્વેણ મઘવન્ પદાજો વયાં યથા યમો દેવી જનિત્ર્ય્ અજીજનદ્ ભદ્રા જનિત્ર્ય્ અજીજનત્ ॥

નકિર્ દેવા મિનીમસિ નકિર્ આ યોપયામસિ મન્ત્રશ્રુત્યં ચરામસિ ।
પક્ષેભિર્ અપિકક્ષેભિર્ અત્રાભિ સં રભામહે ॥