ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.131

અપ પ્રાચ ઇન્દ્ર વિશ્વાઁ અમિત્રાન્ અપાપાચો અભિભૂતે નુદસ્વ ।
અપોદીચો અપ શૂરાધરાચ ઉરૌ યથા તવ શર્મન્ મદેમ ॥

કુવિદ્ અઙ્ગ યવમન્તો યવં ચિદ્ યથા દાન્ત્ય્ અનુપૂર્વં વિયૂય ।
ઇહેહૈષાં કૃણુહિ ભોજનાનિ યે બર્હિષો નમોવૃક્તિં ન જગ્મુઃ ॥

નહિ સ્થૂર્ય્ ઋતુથા યાતમ્ અસ્તિ નોત શ્રવો વિવિદે સંગમેષુ ।
ગવ્યન્ત ઇન્દ્રં સખ્યાય વિપ્રા અશ્વાયન્તો વૃષણં વાજયન્તઃ ॥

યુવં સુરામમ્ અશ્વિના નમુચાવ્ આસુરે સચા ।
વિપિપાના શુભસ્ પતી ઇન્દ્રં કર્મસ્વ્ આવતમ્ ॥

પુત્રમ્ ઇવ પિતરાવ્ અશ્વિનોભેન્દ્રાવથુઃ કાવ્યૈર્ દંસનાભિઃ ।
યત્ સુરામં વ્ય્ અપિબઃ શચીભિઃ સરસ્વતી ત્વા મઘવન્ન્ અભિષ્ણક્ ॥

ઇન્દ્રઃ સુત્રામા સ્વવાઁ અવોભિઃ સુમૃળીકો ભવતુ વિશ્વવેદાઃ ।
બાધતાં દ્વેષો અભયં કૃણોતુ સુવીર્યસ્ય પતયઃ સ્યામ ॥

તસ્ય વયં સુમતૌ યજ્ઞિયસ્યાપિ ભદ્રે સૌમનસે સ્યામ ।
સ સુત્રામા સ્વવાઁ ઇન્દ્રો અસ્મે આરાચ્ ચિદ્ દ્વેષઃ સનુતર્ યુયોતુ ॥