ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.132

ઈજાનમ્ ઇદ્ દ્યૌર્ ગૂર્તાવસુર્ ઈજાનમ્ ભૂમિર્ અભિ પ્રભૂષણિ ।
ઈજાનં દેવાવ્ અશ્વિનાવ્ અભિ સુમ્નૈર્ અવર્ધતામ્ ॥

તા વામ્ મિત્રાવરુણા ધારયત્ક્ષિતી સુષુમ્નેષિતત્વતા યજામસિ ।
યુવોઃ ક્રાણાય સખ્યૈર્ અભિ ષ્યામ રક્ષસઃ ॥

અધા ચિન્ નુ યદ્ દિધિષામહે વામ્ અભિ પ્રિયં રેક્ણઃ પત્યમાનાઃ ।
દદ્વાઁ વા યત્ પુષ્યતિ રેક્ણઃ સમ્ વ્ આરન્ નકિર્ અસ્ય મઘાનિ ॥

અસાવ્ અન્યો અસુર સૂયત દ્યૌસ્ ત્વં વિશ્વેષાં વરુણાસિ રાજા ।
મૂર્ધા રથસ્ય ચાકન્ નૈતાવતૈનસાન્તકધ્રુક્ ॥

અસ્મિન્ સ્વ્ એ3તચ્ છકપૂત એનો હિતે મિત્રે નિગતાન્ હન્તિ વીરાન્ ।
અવોર્ વા યદ્ ધાત્ તનૂષ્વ્ અવઃ પ્રિયાસુ યજ્ઞિયાસ્વ્ અર્વા ॥

યુવોર્ હિ માતાદિતિર્ વિચેતસા દ્યૌર્ ન ભૂમિઃ પયસા પુપૂતનિ ।
અવ પ્રિયા દિદિષ્ટન સૂરો નિનિક્ત રશ્મિભિઃ ॥

યુવં હ્ય્ અપ્નરાજાવ્ અસીદતં તિષ્ઠદ્ રથં ન ધૂર્ષદં વનર્ષદમ્ ।
તા નઃ કણૂકયન્તીર્ નૃમેધસ્ તત્રે અંહસઃ સુમેધસ્ તત્રે અંહસઃ ॥