ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.125

અહં રુદ્રેભિર્ વસુભિશ્ ચરામ્ય્ અહમ્ આદિત્યૈર્ ઉત વિશ્વદેવૈઃ ।
અહમ્ મિત્રાવરુણોભા બિભર્મ્ય્ અહમ્ ઇન્દ્રાગ્ની અહમ્ અશ્વિનોભા ॥

અહં સોમમ્ આહનસમ્ બિભર્મ્ય્ અહં ત્વષ્ટારમ્ ઉત પૂષણમ્ ભગમ્ ।
અહં દધામિ દ્રવિણં હવિષ્મતે સુપ્રાવ્યે3 યજમાનાય સુન્વતે ॥

અહં રાષ્ટ્રી સંગમની વસૂનાં ચિકિતુષી પ્રથમા યજ્ઞિયાનામ્ ।
તામ્ મા દેવા વ્ય્ અદધુઃ પુરુત્રા ભૂરિસ્થાત્રામ્ ભૂર્ય્ આવેશયન્તીમ્ ॥

મયા સો અન્નમ્ અત્તિ યો વિપશ્યતિ યઃ પ્રાણિતિ ય ઈં શૃણોત્ય્ ઉક્તમ્ ।
અમન્તવો માં ત ઉપ ક્ષિયન્તિ શ્રુધિ શ્રુત શ્રદ્ધિવં તે વદામિ ॥

અહમ્ એવ સ્વયમ્ ઇદં વદામિ જુષ્ટં દેવેભિર્ ઉત માનુષેભિઃ ।
યં કામયે તં-તમ્ ઉગ્રં કૃણોમિ તમ્ બ્રહ્માણં તમ્ ઋષિં તં સુમેધામ્ ॥

અહં રુદ્રાય ધનુર્ આ તનોમિ બ્રહ્મદ્વિષે શરવે હન્તવા ઉ ।
અહં જનાય સમદં કૃણોમ્ય્ અહં દ્યાવાપૃથિવી આ વિવેશ ॥

અહં સુવે પિતરમ્ અસ્ય મૂર્ધન્ મમ યોનિર્ અપ્સ્વ્ અ1ન્તઃ સમુદ્રે ।
તતો વિ તિષ્ઠે ભુવનાનુ વિશ્વોતામૂં દ્યાં વર્ષ્મણોપ સ્પૃશામિ ॥

અહમ્ એવ વાત ઇવ પ્ર વામ્ય્ આરભમાણા ભુવનાનિ વિશ્વા ।
પરો દિવા પર એના પૃથિવ્યૈતાવતી મહિના સમ્ બભૂવ ॥