ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.074

વસૂનાં વા ચર્કૃષ ઇયક્ષન્ ધિયા વા યજ્ઞૈર્ વા રોદસ્યોઃ ।
અર્વન્તો વા યે રયિમન્તઃ સાતૌ વનું વા યે સુશ્રુણં સુશ્રુતો ધુઃ ॥

હવ એષામ્ અસુરો નક્ષત દ્યાં શ્રવસ્યતા મનસા નિંસત ક્ષામ્ ।
ચક્ષાણા યત્ર સુવિતાય દેવા દ્યૌર્ ન વારેભિઃ કૃણવન્ત સ્વૈઃ ॥

ઇયમ્ એષામ્ અમૃતાનાં ગીઃ સર્વતાતા યે કૃપણન્ત રત્નમ્ ।
ધિયં ચ યજ્ઞં ચ સાધન્તસ્ તે નો ધાન્તુ વસવ્ય1મ્ અસામિ ॥

આ તત્ ત ઇન્દ્રાયવઃ પનન્તાભિ ય ઊર્વં ગોમન્તં તિતૃત્સાન્ ।
સકૃત્સ્વ1ં યે પુરુપુત્રામ્ મહીં સહસ્રધારામ્ બૃહતીં દુદુક્ષન્ ॥

શચીવ ઇન્દ્રમ્ અવસે કૃણુધ્વમ્ અનાનતં દમયન્તમ્ પૃતન્યૂન્ ।
ઋભુક્ષણમ્ મઘવાનં સુવૃક્તિમ્ ભર્તા યો વજ્રં નર્યમ્ પુરુક્ષુઃ ॥

યદ્ વાવાન પુરુતમમ્ પુરાષાળ્ આ વૃત્રહેન્દ્રો નામાન્ય્ અપ્રાઃ ।
અચેતિ પ્રાસહસ્ પતિસ્ તુવિષ્માન્ યદ્ ઈમ્ ઉશ્મસિ કર્તવે કરત્ તત્ ॥