ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.027

અસત્ સુ મે જરિતઃ સાભિવેગો યત્ સુન્વતે યજમાનાય શિક્ષમ્ ।
અનાશીર્દામ્ અહમ્ અસ્મિ પ્રહન્તા સત્યધ્વૃતં વૃજિનાયન્તમ્ આભુમ્ ॥

યદીદ્ અહં યુધયે સંનયાન્ય્ અદેવયૂન્ તન્વા3 શૂશુજાનાન્ ।
અમા તે તુમ્રં વૃષભમ્ પચાનિ તીવ્રં સુતમ્ પઞ્ચદશં નિ ષિઞ્ચમ્ ॥

નાહં તં વેદ ય ઇતિ બ્રવીત્ય્ અદેવયૂન્ સમરણે જઘન્વાન્ ।
યદાવાખ્યત્ સમરણમ્ ઋઘાવદ્ આદ્ ઇદ્ ધ મે વૃષભા પ્ર બ્રુવન્તિ ॥

યદ્ અજ્ઞાતેષુ વૃજનેષ્વ્ આસં વિશ્વે સતો મઘવાનો મ આસન્ ।
જિનામિ વેત્ ક્ષેમ આ સન્તમ્ આભુમ્ પ્ર તં ક્ષિણામ્ પર્વતે પાદગૃહ્ય ॥

ન વા ઉ માં વૃજને વારયન્તે ન પર્વતાસો યદ્ અહમ્ મનસ્યે ।
મમ સ્વનાત્ કૃધુકર્ણો ભયાત એવેદ્ અનુ દ્યૂન્ કિરણઃ સમ્ એજાત્ ॥

દર્શન્ ન્વ્ અત્ર શૃતપાઁ અનિન્દ્રાન્ બાહુક્ષદઃ શરવે પત્યમાનાન્ ।
ઘૃષું વા યે નિનિદુઃ સખાયમ્ અધ્ય્ ઊ ન્વ્ એષુ પવયો વવૃત્યુઃ ॥

અભૂર્ વ્ ઔક્ષીર્ વ્ય્ ઉ1 આયુર્ આનડ્ દર્ષન્ નુ પૂર્વો અપરો નુ દર્ષત્ ।
દ્વે પવસ્તે પરિ તં ન ભૂતો યો અસ્ય પારે રજસો વિવેષ ॥

ગાવો યવમ્ પ્રયુતા અર્યો અક્ષન્ તા અપશ્યં સહગોપાશ્ ચરન્તીઃ ।
હવા ઇદ્ અર્યો અભિતઃ સમ્ આયન્ કિયદ્ આસુ સ્વપતિશ્ છન્દયાતે ॥

સં યદ્ વયં યવસાદો જનાનામ્ અહં યવાદ ઉર્વજ્રે અન્તઃ ।
અત્રા યુક્તો ઽવસાતારમ્ ઇચ્છાદ્ અથો અયુક્તં યુનજદ્ વવન્વાન્ ॥

અત્રેદ્ ઉ મે મંસસે સત્યમ્ ઉક્તં દ્વિપાચ્ ચ યચ્ ચતુષ્પાત્ સંસૃજાનિ ।
સ્ત્રીભિર્ યો અત્ર વૃષણમ્ પૃતન્યાદ્ અયુદ્ધો અસ્ય વિ ભજાનિ વેદઃ ॥

યસ્યાનક્ષા દુહિતા જાત્વ્ આસ કસ્ તાં વિદ્વાઁ અભિ મન્યાતે અન્ધામ્ ।
કતરો મેનિમ્ પ્રતિ તમ્ મુચાતે ય ઈં વહાતે ય ઈં વા વરેયાત્ ॥

કિયતી યોષા મર્યતો વધૂયોઃ પરિપ્રીતા પન્યસા વાર્યેણ ।
ભદ્રા વધૂર્ ભવતિ યત્ સુપેશાઃ સ્વયં સા મિત્રં વનુતે જને ચિત્ ॥

પત્તો જગાર પ્રત્યઞ્ચમ્ અત્તિ શીર્ષ્ણા શિરઃ પ્રતિ દધૌ વરૂથમ્ ।
આસીન ઊર્ધ્વામ્ ઉપસિ ક્ષિણાતિ ન્યઙ્ઙ્ ઉત્તાનામ્ અન્વ્ એતિ ભૂમિમ્ ॥

બૃહન્ન્ અચ્છાયો અપલાશો અર્વા તસ્થૌ માતા વિષિતો અત્તિ ગર્ભઃ ।
અન્યસ્યા વત્સં રિહતી મિમાય કયા ભુવા નિ દધે ધેનુર્ ઊધઃ ॥

સપ્ત વીરાસો અધરાદ્ ઉદ્ આયન્ન્ અષ્ટોત્તરાત્તાત્ સમ્ અજગ્મિરન્ તે ।
નવ પશ્ચાતાત્ સ્થિવિમન્ત આયન્ દશ પ્રાક્ સાનુ વિ તિરન્ત્ય્ અશ્નઃ ॥

દશાનામ્ એકં કપિલં સમાનં તં હિન્વન્તિ ક્રતવે પાર્યાય ।
ગર્ભમ્ માતા સુધિતં વક્ષણાસ્વ્ અવેનન્તં તુષયન્તી બિભર્તિ ॥

પીવાનમ્ મેષમ્ અપચન્ત વીરા ન્યુપ્તા અક્ષા અનુ દીવ આસન્ ।
દ્વા ધનુમ્ બૃહતીમ્ અપ્સ્વ્ અ1ન્તઃ પવિત્રવન્તા ચરતઃ પુનન્તા ॥

વિ ક્રોશનાસો વિષ્વઞ્ચ આયન્ પચાતિ નેમો નહિ પક્ષદ્ અર્ધઃ ।
અયમ્ મે દેવઃ સવિતા તદ્ આહ દ્ર્વન્ન ઇદ્ વનવત્ સર્પિરન્નઃ ॥

અપશ્યં ગ્રામં વહમાનમ્ આરાદ્ અચક્રયા સ્વધયા વર્તમાનમ્ ।
સિષક્ત્ય્ અર્યઃ પ્ર યુગા જનાનાં સદ્યઃ શિશ્ના પ્રમિનાનો નવીયાન્ ॥

એતૌ મે ગાવૌ પ્રમરસ્ય યુક્તૌ મો ષુ પ્ર સેધીર્ મુહુર્ ઇન્ મમન્ધિ ।
આપશ્ ચિદ્ અસ્ય વિ નશન્ત્ય્ અર્થં સૂરશ્ ચ મર્ક ઉપરો બભૂવાન્ ॥

અયં યો વજ્રઃ પુરુધા વિવૃત્તો ઽવઃ સૂર્યસ્ય બૃહતઃ પુરીષાત્ ।
શ્રવ ઇદ્ એના પરો અન્યદ્ અસ્તિ તદ્ અવ્યથી જરિમાણસ્ તરન્તિ ॥

વૃક્ષે-વૃક્ષે નિયતા મીમયદ્ ગૌસ્ તતો વયઃ પ્ર પતાન્ પૂરુષાદઃ ।
અથેદં વિશ્વમ્ ભુવનમ્ ભયાત ઇન્દ્રાય સુન્વદ્ ઋષયે ચ શિક્ષત્ ॥

દેવાનામ્ માને પ્રથમા અતિષ્ઠન્ કૃન્તત્રાદ્ એષામ્ ઉપરા ઉદ્ આયન્ ।
ત્રયસ્ તપન્તિ પૃથિવીમ્ અનૂપા દ્વા બૃબૂકં વહતઃ પુરીષમ્ ॥

સા તે જીવાતુર્ ઉત તસ્ય વિદ્ધિ મા સ્મૈતાદૃગ્ અપ ગૂહઃ સમર્યે ।
આવિઃ સ્વઃ કૃણુતે ગૂહતે બુસં સ પાદુર્ અસ્ય નિર્ણિજો ન મુચ્યતે ॥