ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.022

કુહ શ્રુત ઇન્દ્રઃ કસ્મિન્ન્ અદ્ય જને મિત્રો ન શ્રૂયતે ।
ઋષીણાં વા યઃ ક્ષયે ગુહા વા ચર્કૃષે ગિરા ॥

ઇહ શ્રુત ઇન્દ્રો અસ્મે અદ્ય સ્તવે વજ્ર્ય્ ઋચીષમઃ ।
મિત્રો ન યો જનેષ્વ્ આ યશશ્ ચક્રે અસામ્ય્ આ ॥

મહો યસ્ પતિઃ શવસો અસામ્ય્ આ મહો નૃમ્ણસ્ય તૂતુજિઃ ।
ભર્તા વજ્રસ્ય ધૃષ્ણોઃ પિતા પુત્રમ્ ઇવ પ્રિયમ્ ॥

યુજાનો અશ્વા વાતસ્ય ધુની દેવો દેવસ્ય વજ્રિવઃ ।
સ્યન્તા પથા વિરુક્મતા સૃજાનઃ સ્તોષ્ય્ અધ્વનઃ ॥

ત્વં ત્યા ચિદ્ વાતસ્યાશ્વાગા ઋજ્રા ત્મના વહધ્યૈ ।
યયોર્ દેવો ન મર્ત્યો યન્તા નકિર્ વિદાય્યઃ ॥

અધ ગ્મન્તોશના પૃચ્છતે વાં કદર્થા ન આ ગૃહમ્ ।
આ જગ્મથુઃ પરાકાદ્ દિવશ્ ચ ગ્મશ્ ચ મર્ત્યમ્ ॥

આ ન ઇન્દ્ર પૃક્ષસે ઽસ્માકમ્ બ્રહ્મોદ્યતમ્ ।
તત્ ત્વા યાચામહે ઽવઃ શુષ્ણં યદ્ ધન્ન્ અમાનુષમ્ ॥

અકર્મા દસ્યુર્ અભિ નો અમન્તુર્ અન્યવ્રતો અમાનુષઃ ।
ત્વં તસ્યામિત્રહન્ વધર્ દાસસ્ય દમ્ભય ॥

ત્વં ન ઇન્દ્ર શૂર શૂરૈર્ ઉત ત્વોતાસો બર્હણા ।
પુરુત્રા તે વિ પૂર્તયો નવન્ત ક્ષોણયો યથા ॥

ત્વં તાન્ વૃત્રહત્યે ચોદયો નૄન્ કાર્પાણે શૂર વજ્રિવઃ ।
ગુહા યદી કવીનાં વિશાં નક્ષત્રશવસામ્ ॥

મક્ષૂ તા ત ઇન્દ્ર દાનાપ્નસ આક્ષાણે શૂર વજ્રિવઃ ।
યદ્ ધ શુષ્ણસ્ય દમ્ભયો જાતં વિશ્વં સયાવભિઃ ॥

માકુધ્ર્યગ્ ઇન્દ્ર શૂર વસ્વીર્ અસ્મે ભૂવન્ન્ અભિષ્ટયઃ ।
વયં-વયં ત આસાં સુમ્ને સ્યામ વજ્રિવઃ ॥

અસ્મે તા ત ઇન્દ્ર સન્તુ સત્યાહિંસન્તીર્ ઉપસ્પૃશઃ ।
વિદ્યામ યાસામ્ ભુજો ધેનૂનાં ન વજ્રિવઃ ॥

અહસ્તા યદ્ અપદી વર્ધત ક્ષાઃ શચીભિર્ વેદ્યાનામ્ ।
શુષ્ણમ્ પરિ પ્રદક્ષિણિદ્ વિશ્વાયવે નિ શિશ્નથઃ ॥

પિબા-પિબેદ્ ઇન્દ્ર શૂર સોમમ્ મા રિષણ્યો વસવાન વસુઃ સન્ ।
ઉત ત્રાયસ્વ ગૃણતો મઘોનો મહશ્ ચ રાયો રેવતસ્ કૃધી નઃ ॥