ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.021

આગ્નિં ન સ્વવૃક્તિભિર્ હોતારં ત્વા વૃણીમહે ।
યજ્ઞાય સ્તીર્ણબર્હિષે વિ વો મદે શીરમ્ પાવકશોચિષં વિવક્ષસે ॥

ત્વામ્ ઉ તે સ્વાભુવઃ શુમ્ભન્ત્ય્ અશ્વરાધસઃ ।
વેતિ ત્વામ્ ઉપસેચની વિ વો મદ ઋજીતિર્ અગ્ન આહુતિર્ વિવક્ષસે ॥

ત્વે ધર્માણ આસતે જુહૂભિઃ સિઞ્ચતીર્ ઇવ ।
કૃષ્ણા રૂપાણ્ય્ અર્જુના વિ વો મદે વિશ્વા અધિ શ્રિયો ધિષે વિવક્ષસે ॥

યમ્ અગ્ને મન્યસે રયિં સહસાવન્ન્ અમર્ત્ય ।
તમ્ આ નો વાજસાતયે વિ વો મદે યજ્ઞેષુ ચિત્રમ્ આ ભરા વિવક્ષસે ॥

અગ્નિર્ જાતો અથર્વણા વિદદ્ વિશ્વાનિ કાવ્યા ।
ભુવદ્ દૂતો વિવસ્વતો વિ વો મદે પ્રિયો યમસ્ય કામ્યો વિવક્ષસે ॥

ત્વાં યજ્ઞેષ્વ્ ઈળતે ઽગ્ને પ્રયત્ય્ અધ્વરે ।
ત્વં વસૂનિ કામ્યા વિ વો મદે વિશ્વા દધાસિ દાશુષે વિવક્ષસે ॥

ત્વાં યજ્ઞેષ્વ્ ઋત્વિજં ચારુમ્ અગ્ને નિ ષેદિરે ।
ઘૃતપ્રતીકમ્ મનુષો વિ વો મદે શુક્રં ચેતિષ્ઠમ્ અક્ષભિર્ વિવક્ષસે ॥

અગ્ને શુક્રેણ શોચિષોરુ પ્રથયસે બૃહત્ ।
અભિક્રન્દન્ વૃષાયસે વિ વો મદે ગર્ભં દધાસિ જામિષુ વિવક્ષસે ॥