ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.023

યજામહ ઇન્દ્રં વજ્રદક્ષિણં હરીણાં રથ્ય1ં વિવ્રતાનામ્ ।
પ્ર શ્મશ્રુ દોધુવદ્ ઊર્ધ્વથા ભૂદ્ વિ સેનાભિર્ દયમાનો વિ રાધસા ॥

હરી ન્વ્ અસ્ય યા વને વિદે વસ્વ્ ઇન્દ્રો મઘૈર્ મઘવા વૃત્રહા ભુવત્ ।
ઋભુર્ વાજ ઋભુક્ષાઃ પત્યતે શવો ઽવ ક્ષ્ણૌમિ દાસસ્ય નામ ચિત્ ॥

યદા વજ્રં હિરણ્યમ્ ઇદ્ અથા રથં હરી યમ્ અસ્ય વહતો વિ સૂરિભિઃ ।
આ તિષ્ઠતિ મઘવા સનશ્રુત ઇન્દ્રો વાજસ્ય દીર્ઘશ્રવસસ્ પતિઃ ॥

સો ચિન્ નુ વૃષ્ટિર્ યૂથ્યા3 સ્વા સચાઁ ઇન્દ્રઃ શ્મશ્રૂણિ હરિતાભિ પ્રુષ્ણુતે ।
અવ વેતિ સુક્ષયં સુતે મધૂદ્ ઇદ્ ધૂનોતિ વાતો યથા વનમ્ ॥

યો વાચા વિવાચો મૃધ્રવાચઃ પુરૂ સહસ્રાશિવા જઘાન ।
તત્-તદ્ ઇદ્ અસ્ય પૌંસ્યં ગૃણીમસિ પિતેવ યસ્ તવિષીં વાવૃધે શવઃ ॥

સ્તોમં ત ઇન્દ્ર વિમદા અજીજનન્ન્ અપૂર્વ્યમ્ પુરુતમં સુદાનવે ।
વિદ્મા હ્ય્ અસ્ય ભોજનમ્ ઇનસ્ય યદ્ આ પશું ન ગોપાઃ કરામહે ॥

માકિર્ ન એના સખ્યા વિ યૌષુસ્ તવ ચેન્દ્ર વિમદસ્ય ચ ઋષેઃ ।
વિદ્મા હિ તે પ્રમતિં દેવ જામિવદ્ અસ્મે તે સન્તુ સખ્યા શિવાનિ ॥