ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.190

અનર્વાણં વૃષભમ્ મન્દ્રજિહ્વમ્ બૃહસ્પતિં વર્ધયા નવ્યમ્ અર્કૈઃ ।
ગાથાન્યઃ સુરુચો યસ્ય દેવા આશૃણ્વન્તિ નવમાનસ્ય મર્તાઃ ॥

તમ્ ઋત્વિયા ઉપ વાચઃ સચન્તે સર્ગો ન યો દેવયતામ્ અસર્જિ ।
બૃહસ્પતિઃ સ હ્ય્ અઞ્જો વરાંસિ વિભ્વાભવત્ સમ્ ઋતે માતરિશ્વા ॥

ઉપસ્તુતિં નમસ ઉદ્યતિં ચ શ્લોકં યંસત્ સવિતેવ પ્ર બાહૂ ।
અસ્ય ક્રત્વાહન્યો3 યો અસ્તિ મૃગો ન ભીમો અરક્ષસસ્ તુવિષ્માન્ ॥

અસ્ય શ્લોકો દિવીયતે પૃથિવ્યામ્ અત્યો ન યંસદ્ યક્ષભૃદ્ વિચેતાઃ ।
મૃગાણાં ન હેતયો યન્તિ ચેમા બૃહસ્પતેર્ અહિમાયાઁ અભિ દ્યૂન્ ॥

યે ત્વા દેવોસ્રિકમ્ મન્યમાનાઃ પાપા ભદ્રમ્ ઉપજીવન્તિ પજ્રાઃ ।
ન દૂઢ્યે3 અનુ દદાસિ વામમ્ બૃહસ્પતે ચયસ ઇત્ પિયારુમ્ ॥

સુપ્રૈતુઃ સૂયવસો ન પન્થા દુર્નિયન્તુઃ પરિપ્રીતો ન મિત્રઃ ।
અનર્વાણો અભિ યે ચક્ષતે નો ઽપીવૃતા અપોર્ણુવન્તો અસ્થુઃ ॥

સં યં સ્તુભો ઽવનયો ન યન્તિ સમુદ્રં ન સ્રવતો રોધચક્રાઃ ।
સ વિદ્વાઁ ઉભયં ચષ્ટે અન્તર્ બૃહસ્પતિસ્ તર આપશ્ ચ ગૃધ્રઃ ॥

એવા મહસ્ તુવિજાતસ્ તુવિષ્માન્ બૃહસ્પતિર્ વૃષભો ધાયિ દેવઃ ।
સ નઃ સ્તુતો વીરવદ્ ધાતુ ગોમદ્ વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥