ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.189

અગ્ને નય સુપથા રાયે અસ્માન્ વિશ્વાનિ દેવ વયુનાનિ વિદ્વાન્ ।
યુયોધ્ય્ અ1સ્મજ્ જુહુરાણમ્ એનો ભૂયિષ્ઠાં તે નમüક્તિં વિધેમ ॥

અગ્ને ત્વમ્ પારયા નવ્યો અસ્માન્ સ્વસ્તિભિર્ અતિ દુર્ગાણિ વિશ્વા ।
પૂશ્ ચ પૃથ્વી બહુલા ન ઉર્વી ભવા તોકાય તનયાય શં યોઃ ॥

અગ્ને ત્વમ્ અસ્મદ્ યુયોધ્ય્ અમીવા અનગ્નિત્રા અભ્ય્ અમન્ત કૃષ્ટીઃ ।
પુનર્ અસ્મભ્યં સુવિતાય દેવ ક્ષાં વિશ્વેભિર્ અમૃતેભિર્ યજત્ર ॥

પાહિ નો અગ્ને પાયુભિર્ અજસ્રૈર્ ઉત પ્રિયે સદન આ શુશુક્વાન્ ।
મા તે ભયં જરિતારં યવિષ્ઠ નૂનં વિદન્ માપરં સહસ્વઃ ॥

મા નો અગ્ને ઽવ સૃજો અઘાયાવિષ્યવે રિપવે દુચ્છુનાયૈ ।
મા દત્વતે દશતે માદતે નો મા રીષતે સહસાવન્ પરા દાઃ ॥

વિ ઘ ત્વાવાઁ ઋતજાત યંસદ્ ગૃણાનો અગ્ને તન્વે3 વરૂથમ્ ।
વિશ્વાદ્ રિરિક્ષોર્ ઉત વા નિનિત્સોર્ અભિહ્રુતામ્ અસિ હિ દેવ વિષ્પટ્ ॥

ત્વં તાઁ અગ્ન ઉભયાન્ વિ વિદ્વાન્ વેષિ પ્રપિત્વે મનુષો યજત્ર ।
અભિપિત્વે મનવે શાસ્યો ભૂર્ મર્મૃજેન્ય ઉશિગ્ભિર્ નાક્રઃ ॥

અવોચામ નિવચનાન્ય્ અસ્મિન્ માનસ્ય સૂનુઃ સહસાને અગ્નૌ ।
વયં સહસ્રમ્ ઋષિભિઃ સનેમ વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥