ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.184

તા વામ્ અદ્ય તાવ્ અપરં હુવેમોચ્છન્ત્યામ્ ઉષસિ વહ્નિર્ ઉક્થૈઃ ।
નાસત્યા કુહ ચિત્ સન્તાવ્ અર્યો દિવો નપાતા સુદાસ્તરાય ॥

અસ્મે ઊ ષુ વૃષણા માદયેથામ્ ઉત્ પણીઁર્ હતમ્ ઊર્મ્યા મદન્તા ।
શ્રુતમ્ મે અચ્છોક્તિભિર્ મતીનામ્ એષ્ટા નરા નિચેતારા ચ કર્ણૈઃ ॥

શ્રિયે પૂષન્ન્ ઇષુકૃતેવ દેવા નાસત્યા વહતું સૂર્યાયાઃ ।
વચ્યન્તે વાં કકુહા અપ્સુ જાતા યુગા જૂર્ણેવ વરુણસ્ય ભૂરેઃ ॥

અસ્મે સા વામ્ માધ્વી રાતિર્ અસ્તુ સ્તોમં હિનોતમ્ માન્યસ્ય કારોઃ ।
અનુ યદ્ વાં શ્રવસ્યા સુદાનૂ સુવીર્યાય ચર્ષણયો મદન્તિ ॥

એષ વાં સ્તોમો અશ્વિનાવ્ અકારિ માનેભિર્ મઘવાના સુવૃક્તિ ।
યાતં વર્તિસ્ તનયાય ત્મને ચાગસ્ત્યે નાસત્યા મદન્તા ॥

અતારિષ્મ તમસસ્ પારમ્ અસ્ય પ્રતિ વાં સ્તોમો અશ્વિનાવ્ અધાયિ ।
એહ યાતમ્ પથિભિર્ દેવયાનૈર્ વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥