ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.182

અભૂદ્ ઇદં વયુનમ્ ઓ ષુ ભૂષતા રથો વૃષણ્વાન્ મદતા મનીષિણઃ ।
ધિયંજિન્વા ધિષ્ણ્યા વિશ્પલાવસૂ દિવો નપાતા સુકૃતે શુચિવ્રતા ॥

ઇન્દ્રતમા હિ ધિષ્ણ્યા મરુત્તમા દસ્રા દંસિષ્ઠા રથ્યા રથીતમા ।
પૂર્ણં રથં વહેથે મધ્વ આચિતં તેન દાશ્વાંસમ્ ઉપ યાથો અશ્વિના ॥

કિમ્ અત્ર દસ્રા કૃણુથઃ કિમ્ આસાથે જનો યઃ કશ્ ચિદ્ અહવિર્ મહીયતે ।
અતિ ક્રમિષ્ટં જુરતમ્ પણેર્ અસું જ્યોતિર્ વિપ્રાય કૃણુતં વચસ્યવે ॥

જમ્ભયતમ્ અભિતો રાયતઃ શુનો હતમ્ મૃધો વિદથુસ્ તાન્ય્ અશ્વિના ।
વાચં-વાચં જરિતૂ રત્નિનીં કૃતમ્ ઉભા શંસં નાસત્યાવતમ્ મમ ॥

યુવમ્ એતં ચક્રથુઃ સિન્ધુષુ પ્લવમ્ આત્મન્વન્તમ્ પક્ષિણં તૌગ્ર્યાય કમ્ ।
યેન દેવત્રા મનસા નિરૂહથુઃ સુપપ્તની પેતથુઃ ક્ષોદસો મહઃ ॥

અવવિદ્ધં તૌગ્ર્યમ્ અપ્સ્વ્ અ1ન્તર્ અનારમ્ભણે તમસિ પ્રવિદ્ધમ્ ।
ચતસ્રો નાવો જઠલસ્ય જુષ્ટા ઉદ્ અશ્વિભ્યામ્ ઇષિતાઃ પારયન્તિ ॥

કઃ સ્વિદ્ વૃક્ષો નિષ્ઠિતો મધ્યે અર્ણસો યં તૌગ્ર્યો નાધિતઃ પર્યષસ્વજત્ ।
પર્ણા મૃગસ્ય પતરોર્ ઇવારભ ઉદ્ અશ્વિના ઊહથુઃ શ્રોમતાય કમ્ ॥

તદ્ વાં નરા નાસત્યાવ્ અનુ ષ્યાદ્ યદ્ વામ્ માનાસ ઉચથમ્ અવોચન્ ।
અસ્માદ્ અદ્ય સદસઃ સોમ્યાદ્ આ વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥