ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.175

મત્સ્ય્ અપાયિ તે મહઃ પાત્રસ્યેવ હરિવો મત્સરો મદઃ ।
વૃષા તે વૃષ્ણ ઇન્દુર્ વાજી સહસ્રસાતમઃ ॥

આ નસ્ તે ગન્તુ મત્સરો વૃષા મદો વરેણ્યઃ ।
સહાવાઁ ઇન્દ્ર સાનસિઃ પૃતનાષાળ્ અમર્ત્યઃ ॥

ત્વં હિ શૂરઃ સનિતા ચોદયો મનુષો રથમ્ ।
સહાવાન્ દસ્યુમ્ અવ્રતમ્ ઓષઃ પાત્રં ન શોચિષા ॥

મુષાય સૂર્યં કવે ચક્રમ્ ઈશાન ઓજસા ।
વહ શુષ્ણાય વધં કુત્સં વાતસ્યાશ્વૈઃ ॥

શુષ્મિન્તમો હિ તે મદો દ્યુમ્નિન્તમ ઉત ક્રતુઃ ।
વૃત્રઘ્ના વરિવોવિદા મંસીષ્ઠા અશ્વસાતમઃ ॥

યથા પૂર્વેભ્યો જરિતૃભ્ય ઇન્દ્ર મય ઇવાપો ન તૃષ્યતે બભૂથ ।
તામ્ અનુ ત્વા નિવિદં જોહવીમિ વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥