ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.146

ત્રિમૂર્ધાનં સપ્તરશ્મિં ગૃણીષે ઽનૂનમ્ અગ્નિમ્ પિત્રોર્ ઉપસ્થે ।
નિષત્તમ્ અસ્ય ચરતો ધ્રુવસ્ય વિશ્વા દિવો રોચનાપપ્રિવાંસમ્ ॥

ઉક્ષા મહાઁ અભિ વવક્ષ એને અજરસ્ તસ્થાવ્ ઇતઊતિર્ ઋષ્વઃ ।
ઉર્વ્યાઃ પદો નિ દધાતિ સાનૌ રિહન્ત્ય્ ઊધો અરુષાસો અસ્ય ॥

સમાનં વત્સમ્ અભિ સંચરન્તી વિષ્વગ્ ધેનૂ વિ ચરતઃ સુમેકે ।
અનપવૃજ્યાઁ અધ્વનો મિમાને વિશ્વાન્ કેતાઁ અધિ મહો દધાને ॥

ધીરાસઃ પદં કવયો નયન્તિ નાના હૃદા રક્ષમાણા અજુર્યમ્ ।
સિષાસન્તઃ પર્ય્ અપશ્યન્ત સિન્ધુમ્ આવિર્ એભ્યો અભવત્ સૂર્યો નૄન્ ॥

દિદૃક્ષેણ્યઃ પરિ કાષ્ઠાસુ જેન્ય ઈળેન્યો મહો અર્ભાય જીવસે ।
પુરુત્રા યદ્ અભવત્ સૂર્ અહૈભ્યો ગર્ભેભ્યો મઘવા વિશ્વદર્શતઃ ॥