ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.147

કથા તે અગ્ને શુચયન્ત આયોર્ દદાશુર્ વાજેભિર્ આશુષાણાઃ ।
ઉભે યત્ તોકે તનયે દધાના ઋતસ્ય સામન્ રણયન્ત દેવાઃ ॥

બોધા મે અસ્ય વચસો યવિષ્ઠ મંહિષ્ઠસ્ય પ્રભૃતસ્ય સ્વધાવઃ ।
પીયતિ ત્વો અનુ ત્વો ગૃણાતિ વન્દારુસ્ તે તન્વં વન્દે અગ્ને ॥

યે પાયવો મામતેયં તે અગ્ને પશ્યન્તો અન્ધં દુરિતાદ્ અરક્ષન્ ।
રરક્ષ તાન્ સુકૃતો વિશ્વવેદા દિપ્સન્ત ઇદ્ રિપવો નાહ દેભુઃ ॥

યો નો અગ્ને અરરિવાઁ અઘાયુર્ અરાતીવા મર્ચયતિ દ્વયેન ।
મન્ત્રો ગુરુઃ પુનર્ અસ્તુ સો અસ્મા અનુ મૃક્ષીષ્ટ તન્વં દુરુક્તૈઃ ॥

ઉત વા યઃ સહસ્ય પ્રવિદ્વાન્ મર્તો મર્તમ્ મર્ચયતિ દ્વયેન ।
અતઃ પાહિ સ્તવમાન સ્તુવન્તમ્ અગ્ને માકિર્ નો દુરિતાય ધાયીઃ ॥