ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.141

બળ્ ઇત્થા તદ્ વપુષે ધાયિ દર્શતં દેવસ્ય ભર્ગઃ સહસો યતો જનિ ।
યદ્ ઈમ્ ઉપ હ્વરતે સાધતે મતિર્ ઋતસ્ય ધેના અનયન્ત સસ્રુતઃ ॥

પૃક્ષો વપુઃ પિતુમાન્ નિત્ય આ શયે દ્વિતીયમ્ આ સપ્તશિવાસુ માતૃષુ ।
તૃતીયમ્ અસ્ય વૃષભસ્ય દોહસે દશપ્રમતિં જનયન્ત યોષણઃ ॥

નિર્ યદ્ ઈમ્ બુધ્નાન્ મહિષસ્ય વર્પસ ઈશાનાસઃ શવસા ક્રન્ત સૂરયઃ ।
યદ્ ઈમ્ અનુ પ્રદિવો મધ્વ આધવે ગુહા સન્તમ્ માતરિશ્વા મથાયતિ ॥

પ્ર યત્ પિતુઃ પરમાન્ નીયતે પર્ય્ આ પૃક્ષુધો વીરુધો દંસુ રોહતિ ।
ઉભા યદ્ અસ્ય જનુષં યદ્ ઇન્વત આદ્ ઇદ્ યવિષ્ઠો અભવદ્ ઘૃણા શુચિઃ ॥

આદ્ ઇન્ માતૄર્ આવિશદ્ યાસ્વ્ આ શુચિર્ અહિંસ્યમાન ઉર્વિયા વિ વાવૃધે ।
અનુ યત્ પૂર્વા અરુહત્ સનાજુવો નિ નવ્યસીષ્વ્ અવરાસુ ધાવતે ॥

આદ્ ઇદ્ ધોતારં વૃણતે દિવિષ્ટિષુ ભગમ્ ઇવ પપૃચાનાસ ઋઞ્જતે ।
દેવાન્ યત્ ક્રત્વા મજ્મના પુરુષ્ટુતો મર્તં શંસં વિશ્વધા વેતિ ધાયસે ॥

વિ યદ્ અસ્થાદ્ યજતો વાતચોદિતો હ્વારો ન વક્વા જરણા અનાકૃતઃ ।
તસ્ય પત્મન્ દક્ષુષઃ કૃષ્ણજંહસઃ શુચિજન્મનો રજ આ વ્યધ્વનઃ ॥

રથો ન યાતઃ શિક્વભિઃ કૃતો દ્યામ્ અઙ્ગેભિર્ અરુષેભિર્ ઈયતે ।
આદ્ અસ્ય તે કૃષ્ણાસો દક્ષિ સૂરયઃ શૂરસ્યેવ ત્વેષથાદ્ ઈષતે વયઃ ॥

ત્વયા હ્ય્ અગ્ને વરુણો ધૃતવ્રતો મિત્રઃ શાશદ્રે અર્યમા સુદાનવઃ ।
યત્ સીમ્ અનુ ક્રતુના વિશ્વથા વિભુર્ અરાન્ ન નેમિઃ પરિભૂર્ અજાયથાઃ ॥

ત્વમ્ અગ્ને શશમાનાય સુન્વતે રત્નં યવિષ્ઠ દેવતાતિમ્ ઇન્વસિ ।
તં ત્વા નુ નવ્યં સહસો યુવન્ વયમ્ ભગં ન કારે મહિરત્ન ધીમહિ ॥

અસ્મે રયિં ન સ્વર્થં દમૂનસમ્ ભગં દક્ષં ન પપૃચાસિ ધર્ણસિમ્ ।
રશ્મીઁર્ ઇવ યો યમતિ જન્મની ઉભે દેવાનાં શંસમ્ ઋત આ ચ સુક્રતુઃ ॥

ઉત નઃ સુદ્યોત્મા જીરાશ્વો હોતા મન્દ્રઃ શૃણવચ્ ચન્દ્રરથઃ ।
સ નો નેષન્ નેષતમૈર્ અમૂરો ઽગ્નિર્ વામં સુવિતં વસ્યો અચ્છ ॥

અસ્તાવ્ય્ અગ્નિઃ શિમીવદ્ભિર્ અર્કૈઃ સામ્રાજ્યાય પ્રતરં દધાનઃ ।
અમી ચ યે મઘવાનો વયં ચ મિહં ન સૂરો અતિ નિષ્ ટતન્યુઃ ॥