ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.140

વેદિષદે પ્રિયધામાય સુદ્યુતે ધાસિમ્ ઇવ પ્ર ભરા યોનિમ્ અગ્નયે ।
વસ્ત્રેણેવ વાસયા મન્મના શુચિં જ્યોતીરથં શુક્રવર્ણં તમોહનમ્ ॥

અભિ દ્વિજન્મા ત્રિવૃદ્ અન્નમ્ ઋજ્યતે સંવત્સરે વાવૃધે જગ્ધમ્ ઈ પુનઃ ।
અન્યસ્યાસા જિહ્વયા જેન્યો વૃષા ન્ય્ અ1ન્યેન વનિનો મૃષ્ટ વારણઃ ॥

કૃષ્ણપ્રુતૌ વેવિજે અસ્ય સક્ષિતા ઉભા તરેતે અભિ માતરા શિશુમ્ ।
પ્રાચાજિહ્વં ધ્વસયન્તં તૃષુચ્યુતમ્ આ સાચ્યં કુપયં વર્ધનમ્ પિતુઃ ॥

મુમુક્ષ્વો3 મનવે માનવસ્યતે રઘુદ્રુવઃ કૃષ્ણસીતાસ ઊ જુવઃ ।
અસમના અજિરાસો રઘુષ્યદો વાતજૂતા ઉપ યુજ્યન્ત આશવઃ ॥

આદ્ અસ્ય તે ધ્વસયન્તો વૃથેરતે કૃષ્ણમ્ અભ્વમ્ મહિ વર્પઃ કરિક્રતઃ ।
યત્ સીમ્ મહીમ્ અવનિમ્ પ્રાભિ મર્મૃશદ્ અભિશ્વસન્ સ્તનયન્ન્ એતિ નાનદત્ ॥

ભૂષન્ ન યો ઽધિ બભ્રૂષુ નમ્નતે વૃષેવ પત્નીર્ અભ્ય્ એતિ રોરુવત્ ।
ઓજાયમાનસ્ તન્વશ્ ચ શુમ્ભતે ભીમો ન શૃઙ્ગા દવિધાવ દુર્ગૃભિઃ ॥

સ સંસ્તિરો વિષ્ટિરઃ સં ગૃભાયતિ જાનન્ન્ એવ જાનતીર્ નિત્ય આ શયે ।
પુનર્ વર્ધન્તે અપિ યન્તિ દેવ્યમ્ અન્યદ્ વર્પઃ પિત્રોઃ કૃણ્વતે સચા ॥

તમ્ અગ્રુવઃ કેશિનીઃ સં હિ રેભિર ઊર્ધ્વાસ્ તસ્થુર્ મમ્રુષીઃ પ્રાયવે પુનઃ ।
તાસાં જરામ્ પ્રમુઞ્ચન્ન્ એતિ નાનદદ્ અસુમ્ પરં જનયઞ્ જીવમ્ અસ્તૃતમ્ ॥

અધીવાસમ્ પરિ માતૂ રિહન્ન્ અહ તુવિગ્રેભિઃ સત્વભિર્ યાતિ વિ જ્રયઃ ।
વયો દધત્ પદ્વતે રેરિહત્ સદાનુ શ્યેની સચતે વર્તનીર્ અહ ॥

અસ્માકમ્ અગ્ને મઘવત્સુ દીદિહ્ય્ અધ શ્વસીવાન્ વૃષભો દમૂનાઃ ।
અવાસ્યા શિશુમતીર્ અદીદેર્ વર્મેવ યુત્સુ પરિજર્ભુરાણઃ ॥

ઇદમ્ અગ્ને સુધિતં દુર્ધિતાદ્ અધિ પ્રિયાદ્ ઉ ચિન્ મન્મનઃ પ્રેયો અસ્તુ તે ।
યત્ તે શુક્રં તન્વો3 રોચતે શુચિ તેનાસ્મભ્યં વનસે રત્નમ્ આ ત્વમ્ ॥

રથાય નાવમ્ ઉત નો ગૃહાય નિત્યારિત્રામ્ પદ્વતીં રાસ્ય્ અગ્ને ।
અસ્માકં વીરાઁ ઉત નો મઘોનો જનાઁશ્ ચ યા પારયાચ્ છર્મ યા ચ ॥

અભી નો અગ્ન ઉક્થમ્ ઇજ્ જુગુર્યા દ્યાવાક્ષામા સિન્ધવશ્ ચ સ્વગૂર્તાઃ ।
ગવ્યં યવ્યં યન્તો દીર્ઘાહેષં વરમ્ અરુણ્યો વરન્ત ॥