ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.142

સમિદ્ધો અગ્ન આ વહ દેવાઁ અદ્ય યતસ્રુચે ।
તન્તું તનુષ્વ પૂર્વ્યં સુતસોમાય દાશુષે ॥

ઘૃતવન્તમ્ ઉપ માસિ મધુમન્તં તનૂનપાત્ ।
યજ્ઞં વિપ્રસ્ય માવતઃ શશમાનસ્ય દાશુષઃ ॥

શુચિઃ પાવકો અદ્ભુતો મધ્વા યજ્ઞમ્ મિમિક્ષતિ ।
નરાશંસસ્ ત્રિર્ આ દિવો દેવો દેવેષુ યજ્ઞિયઃ ॥

ઈળિતો અગ્ન આ વહેન્દ્રં ચિત્રમ્ ઇહ પ્રિયમ્ ।
ઇયં હિ ત્વા મતિર્ મમાચ્છા સુજિહ્વ વચ્યતે ॥

સ્તૃણાનાસો યતસ્રુચો બર્હિર્ યજ્ઞે સ્વધ્વરે ।
વૃઞ્જે દેવવ્યચસ્તમમ્ ઇન્દ્રાય શર્મ સપ્રથઃ ॥

વિ શ્રયન્તામ્ ઋતાવૃધઃ પ્રયૈ દેવેભ્યો મહીઃ ।
પાવકાસઃ પુરુસ્પૃહો દ્વારો દેવીર્ અસશ્ચતઃ ॥

આ ભન્દમાને ઉપાકે નક્તોષાસા સુપેશસા ।
યહ્વી ઋતસ્ય માતરા સીદતામ્ બર્હિર્ આ સુમત્ ॥

મન્દ્રજિહ્વા જુગુર્વણી હોતારા દૈવ્યા કવી ।
યજ્ઞં નો યક્ષતામ્ ઇમં સિધ્રમ્ અદ્ય દિવિસ્પૃશમ્ ॥

શુચિર્ દેવેષ્વ્ અર્પિતા હોત્રા મરુત્સુ ભારતી ।
ઇળા સરસ્વતી મહી બર્હિઃ સીદન્તુ યજ્ઞિયાઃ ॥

તન્ નસ્ તુરીપમ્ અદ્ભુતમ્ પુરુ વારમ્ પુરુ ત્મના ।
ત્વષ્ટા પોષાય વિ ષ્યતુ રાયે નાભા નો અસ્મયુઃ ॥

અવસૃજન્ન્ ઉપ ત્મના દેવાન્ યક્ષિ વનસ્પતે ।
અગ્નિર્ હવ્યા સુષૂદતિ દેવો દેવેષુ મેધિરઃ ॥

પૂષણ્વતે મરુત્વતે વિશ્વદેવાય વાયવે ।
સ્વાહા ગાયત્રવેપસે હવ્યમ્ ઇન્દ્રાય કર્તન ॥

સ્વાહાકૃતાન્ય્ આ ગહ્ય્ ઉપ હવ્યાનિ વીતયે ।
ઇન્દ્રા ગહિ શ્રુધી હવં ત્વાં હવન્તે અધ્વરે ॥