ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.126

અમન્દાન્ સ્તોમાન્ પ્ર ભરે મનીષા સિન્ધાવ્ અધિ ક્ષિયતો ભાવ્યસ્ય ।
યો મે સહસ્રમ્ અમિમીત સવાન્ અતૂર્તો રાજા શ્રવ ઇચ્છમાનઃ ॥

શતં રાજ્ઞો નાધમાનસ્ય નિષ્કાઞ્ છતમ્ અશ્વાન્ પ્રયતાન્ સદ્ય આદમ્ ।
શતં કક્ષીવાઁ અસુરસ્ય ગોનાં દિવિ શ્રવો ઽજરમ્ આ તતાન ॥

ઉપ મા શ્યાવાઃ સ્વનયેન દત્તા વધૂમન્તો દશ રથાસો અસ્થુઃ ।
ષષ્ટિઃ સહસ્રમ્ અનુ ગવ્યમ્ આગાત્ સનત્ કક્ષીવાઁ અભિપિત્વે અહ્નામ્ ॥

ચત્વારિંશદ્ દશરથસ્ય શોણાઃ સહસ્રસ્યાગ્રે શ્રેણિં નયન્તિ ।
મદચ્યુતઃ કૃશનાવતો અત્યાન્ કક્ષીવન્ત ઉદ્ અમૃક્ષન્ત પજ્રાઃ ॥

પૂર્વામ્ અનુ પ્રયતિમ્ આ દદે વસ્ ત્રીન્ યુક્તાઁ અષ્ટાવ્ અરિધાયસો ગાઃ ।
સુબન્ધવો યે વિશ્યા ઇવ વ્રા અનસ્વન્તઃ શ્રવ ઐષન્ત પજ્રાઃ ॥

આગધિતા પરિગધિતા યા કશીકેવ જઙ્ગહે ।
દદાતિ મહ્યં યાદુરી યાશૂનામ્ ભોજ્યા શતા ॥

ઉપોપ મે પરા મૃશ મા મે દભ્રાણિ મન્યથાઃ ।
સર્વાહમ્ અસ્મિ રોમશા ગન્ધારીણામ્ ઇવાવિકા ॥