ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.122

પ્ર વઃ પાન્તં રઘુમન્યવો ઽન્ધો યજ્ઞં રુદ્રાય મીળ્હુષે ભરધ્વમ્ ।
દિવો અસ્તોષ્ય્ અસુરસ્ય વીરૈર્ ઇષુધ્યેવ મરુતો રોદસ્યોઃ ॥

પત્નીવ પૂર્વહૂતિં વાવૃધધ્યા ઉષાસાનક્તા પુરુધા વિદાને ।
સ્તરીર્ નાત્કં વ્યુતં વસાના સૂર્યસ્ય શ્રિયા સુદૃશી હિરણ્યૈઃ ॥

મમત્તુ નઃ પરિજ્મા વસર્હા મમત્તુ વાતો અપાં વૃષણ્વાન્ ।
શિશીતમ્ ઇન્દ્રાપર્વતા યુવં નસ્ તન્ નો વિશ્વે વરિવસ્યન્તુ દેવાઃ ॥

ઉત ત્યા મે યશસા શ્વેતનાયૈ વ્યન્તા પાન્તૌશિજો હુવધ્યૈ ।
પ્ર વો નપાતમ્ અપાં કૃણુધ્વમ્ પ્ર માતરા રાસ્પિનસ્યાયોઃ ॥

આ વો રુવણ્યુમ્ ઔશિજો હુવધ્યૈ ઘોષેવ શંસમ્ અર્જુનસ્ય નંશે ।
પ્ર વઃ પૂષ્ણે દાવન આઁ અચ્છા વોચેય વસુતાતિમ્ અગ્નેઃ ॥

શ્રુતમ્ મે મિત્રાવરુણા હવેમોત શ્રુતં સદને વિશ્વતઃ સીમ્ ।
શ્રોતુ નઃ શ્રોતુરાતિઃ સુશ્રોતુઃ સુક્ષેત્રા સિન્ધુર્ અદ્ભિઃ ॥

સ્તુષે સા વાં વરુણ મિત્ર રાતિર્ ગવાં શતા પૃક્ષયામેષુ પજ્રે ।
શ્રુતરથે પ્રિયરથે દધાનાઃ સદ્યઃ પુષ્ટિં નિરુન્ધાનાસો અગ્મન્ ॥

અસ્ય સ્તુષે મહિમઘસ્ય રાધઃ સચા સનેમ નહુષઃ સુવીરાઃ ।
જનો યઃ પજ્રેભ્યો વાજિનીવાન્ અશ્વાવતો રથિનો મહ્યં સૂરિઃ ॥

જનો યો મિત્રાવરુણાવ્ અભિધ્રુગ્ અપો ન વાં સુનોત્ય્ અક્ષ્ણયાધ્રુક્ ।
સ્વયં સ યક્ષ્મં હૃદયે નિ ધત્ત આપ યદ્ ઈં હોત્રાભિર્ ઋતાવા ॥

સ વ્રાધતો નહુષો દંસુજૂતઃ શર્ધસ્તરો નરાં ગૂર્તશ્રવાઃ ।
વિસૃષ્ટરાતિર્ યાતિ બાળ્હસૃત્વા વિશ્વાસુ પૃત્સુ સદમ્ ઇચ્ છૂરઃ ॥

અધ ગ્મન્તા નહુષો હવં સૂરેઃ શ્રોતા રાજાનો અમૃતસ્ય મન્દ્રાઃ ।
નભોજુવો યન્ નિરવસ્ય રાધઃ પ્રશસ્તયે મહિના રથવતે ॥

એતં શર્ધં ધામ યસ્ય સૂરેર્ ઇત્ય્ અવોચન્ દશતયસ્ય નંશે ।
દ્યુમ્નાનિ યેષુ વસુતાતી રારન્ વિશ્વે સન્વન્તુ પ્રભૃથેષુ વાજમ્ ॥

મન્દામહે દશતયસ્ય ધાસેર્ દ્વિર્ યત્ પઞ્ચ બિભ્રતો યન્ત્ય્ અન્ના ।
કિમ્ ઇષ્ટાશ્વ ઇષ્ટરશ્મિર્ એત ઈશાનાસસ્ તરુષ ઋઞ્જતે નૄન્ ॥

હિરણ્યકર્ણમ્ મણિગ્રીવમ્ અર્ણસ્ તન્ નો વિશ્વે વરિવસ્યન્તુ દેવાઃ ।
અર્યો ગિરઃ સદ્ય આ જગ્મુષીર્ ઓસ્રાશ્ ચાકન્તૂભયેષ્વ્ અસ્મે ॥

ચત્વારો મા મશર્શારસ્ય શિશ્વસ્ ત્રયો રાજ્ઞ આયવસસ્ય જિષ્ણોઃ ।
રથો વામ્ મિત્રાવરુણા દીર્ઘાપ્સાઃ સ્યૂમગભસ્તિઃ સૂરો નાદ્યૌત્ ॥