ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.121

કદ્ ઇત્થા નૄઁઃ પાત્રં દેવયતાં શ્રવદ્ ગિરો અઙ્ગિરસાં તુરણ્યન્ ।
પ્ર યદ્ આનડ્ વિશ આ હર્મ્યસ્યોરુ ક્રંસતે અધ્વરે યજત્રઃ ॥

સ્તમ્ભીદ્ ધ દ્યાં સ ધરુણમ્ પ્રુષાયદ્ ઋભુર્ વાજાય દ્રવિણં નરો ગોઃ ।
અનુ સ્વજામ્ મહિષશ્ ચક્ષત વ્રામ્ મેનામ્ અશ્વસ્ય પરિ માતરં ગોઃ ॥

નક્ષદ્ ધવમ્ અરુણીઃ પૂર્વ્યં રાટ્ તુરો વિશામ્ અઙ્ગિરસામ્ અનુ દ્યૂન્ ।
તક્ષદ્ વજ્રં નિયુતં તસ્તમ્ભદ્ દ્યાં ચતુષ્પદે નર્યાય દ્વિપાદે ॥

અસ્ય મદે સ્વર્યં દા ઋતાયાપીવૃતમ્ ઉસ્રિયાણામ્ અનીકમ્ ।
યદ્ ધ પ્રસર્ગે ત્રિકકુમ્ નિવર્તદ્ અપ દ્રુહો માનુષસ્ય દુરો વઃ ॥

તુભ્યમ્ પયો યત્ પિતરાવ્ અનીતાં રાધઃ સુરેતસ્ તુરણે ભુરણ્યૂ ।
શુચિ યત્ તે રેક્ણ આયજન્ત સબર્દુઘાયાઃ પય ઉસ્રિયાયાઃ ॥

અધ પ્ર જજ્ઞે તરણિર્ મમત્તુ પ્ર રોચ્ય્ અસ્યા ઉષસો ન સૂરઃ ।
ઇન્દુર્ યેભિર્ આષ્ટ સ્વેદુહવ્યૈઃ સ્રુવેણ સિઞ્ચઞ્ જરણાભિ ધામ ॥

સ્વિધ્મા યદ્ વનધિતિર્ અપસ્યાત્ સૂરો અધ્વરે પરિ રોધના ગોઃ ।
યદ્ ધ પ્રભાસિ કૃત્વ્યાઁ અનુ દ્યૂન્ અનર્વિશે પશ્વિષે તુરાય ॥

અષ્ટા મહો દિવ આદો હરી ઇહ દ્યુમ્નાસાહમ્ અભિ યોધાન ઉત્સમ્ ।
હરિં યત્ તે મન્દિનં દુક્ષન્ વૃધે ગોરભસમ્ અદ્રિભિર્ વાતાપ્યમ્ ॥

ત્વમ્ આયસમ્ પ્રતિ વર્તયો ગોર્ દિવો અશ્માનમ્ ઉપનીતમ્ ઋભ્વા ।
કુત્સાય યત્ર પુરુહૂત વન્વઞ્ છુષ્ણમ્ અનન્તૈઃ પરિયાસિ વધૈઃ ॥

પુરા યત્ સૂરસ્ તમસો અપીતેસ્ તમ્ અદ્રિવઃ ફલિગં હેતિમ્ અસ્ય ।
શુષ્ણસ્ય ચિત્ પરિહિતં યદ્ ઓજો દિવસ્ પરિ સુગ્રથિતં તદ્ આદઃ ॥

અનુ ત્વા મહી પાજસી અચક્રે દ્યાવાક્ષામા મદતામ્ ઇન્દ્ર કર્મન્ ।
ત્વં વૃત્રમ્ આશયાનં સિરાસુ મહો વજ્રેણ સિષ્વપો વરાહુમ્ ॥

ત્વમ્ ઇન્દ્ર નર્યો યાઁ અવો નૄન્ તિષ્ઠા વાતસ્ય સુયુજો વહિષ્ઠાન્ ।
યં તે કાવ્ય ઉશના મન્દિનં દાદ્ વૃત્રહણમ્ પાર્યં તતક્ષ વજ્રમ્ ॥

ત્વં સૂરો હરિતો રામયો નૄન્ ભરચ્ ચક્રમ્ એતશો નાયમ્ ઇન્દ્ર ।
પ્રાસ્ય પારં નવતિં નાવ્યાનામ્ અપિ કર્તમ્ અવર્તયો ઽયજ્યૂન્ ॥

ત્વં નો અસ્યા ઇન્દ્ર દુર્હણાયાઃ પાહિ વજ્રિવો દુરિતાદ્ અભીકે ।
પ્ર નો વાજાન્ રથ્યો3 અશ્વબુધ્યાન્ ઇષે યન્ધિ શ્રવસે સૂનૃતાયૈ ॥

મા સા તે અસ્મત્ સુમતિર્ વિ દસદ્ વાજપ્રમહઃ સમ્ ઇષો વરન્ત ।
આ નો ભજ મઘવન્ ગોષ્વ્ અર્યો મંહિષ્ઠાસ્ તે સધમાદઃ સ્યામ ॥