ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.119

આ વાં રથમ્ પુરુમાયમ્ મનોજુવં જીરાશ્વં યજ્ઞિયં જીવસે હુવે ।
સહસ્રકેતું વનિનં શતદ્વસું શ્રુષ્ટીવાનં વરિવોધામ્ અભિ પ્રયઃ ॥

ઊર્ધ્વા ધીતિઃ પ્રત્ય્ અસ્ય પ્રયામન્ય્ અધાયિ શસ્મન્ સમ્ અયન્ત આ દિશઃ ।
સ્વદામિ ઘર્મમ્ પ્રતિ યન્ત્ય્ ઊતય આ વામ્ ઊર્જાની રથમ્ અશ્વિનારુહત્ ॥

સં યન્ મિથઃ પસ્પૃધાનાસો અગ્મત શુભે મખા અમિતા જાયવો રણે ।
યુવોર્ અહ પ્રવણે ચેકિતે રથો યદ્ અશ્વિના વહથઃ સૂરિમ્ આ વરમ્ ॥

યુવમ્ ભુજ્યુમ્ ભુરમાણં વિભિર્ ગતં સ્વયુક્તિભિર્ નિવહન્તા પિતૃભ્ય આ ।
યાસિષ્ટં વર્તિર્ વૃષણા વિજેન્ય1ં દિવોદાસાય મહિ ચેતિ વામ્ અવઃ ॥

યુવોર્ અશ્વિના વપુષે યુવાયુજં રથં વાણી યેમતુર્ અસ્ય શર્ધ્યમ્ ।
આ વામ્ પતિત્વં સખ્યાય જગ્મુષી યોષાવૃણીત જેન્યા યુવામ્ પતી ॥

યુવં રેભમ્ પરિષૂતેર્ ઉરુષ્યથો હિમેન ઘર્મમ્ પરિતપ્તમ્ અત્રયે ।
યુવં શયોર્ અવસમ્ પિપ્યથુર્ ગવિ પ્ર દીર્ઘેણ વન્દનસ્ તાર્ય્ આયુષા ॥

યુવં વન્દનં નિરૃતં જરણ્યયા રથં ન દસ્રા કરણા સમ્ ઇન્વથઃ ।
ક્ષેત્રાદ્ આ વિપ્રં જનથો વિપન્યયા પ્ર વામ્ અત્ર વિધતે દંસના ભુવત્ ॥

અગચ્છતં કૃપમાણમ્ પરાવતિ પિતુઃ સ્વસ્ય ત્યજસા નિબાધિતમ્ ।
સ્વર્વતીર્ ઇત ઊતીર્ યુવોર્ અહ ચિત્રા અભીકે અભવન્ન્ અભિષ્ટયઃ ॥

ઉત સ્યા વામ્ મધુમન્ મક્ષિકારપન્ મદે સોમસ્યૌશિજો હુવન્યતિ ।
યુવં દધીચો મન આ વિવાસથો ઽથા શિરઃ પ્રતિ વામ્ અશ્વ્યં વદત્ ॥

યુવમ્ પેદવે પુરુવારમ્ અશ્વિના સ્પૃધાં શ્વેતં તરુતારં દુવસ્યથઃ ।
શર્યૈર્ અભિદ્યુમ્ પૃતનાસુ દુષ્ટરં ચર્કૃત્યમ્ ઇન્દ્રમ્ ઇવ ચર્ષણીસહમ્ ॥