ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.109

વિ હ્ય્ અખ્યમ્ મનસા વસ્ય ઇચ્છન્ન્ ઇન્દ્રાગ્ની જ્ઞાસ ઉત વા સજાતાન્ ।
નાન્યા યુવત્ પ્રમતિર્ અસ્તિ મહ્યં સ વાં ધિયં વાજયન્તીમ્ અતક્ષમ્ ॥

અશ્રવં હિ ભૂરિદાવત્તરા વાં વિજામાતુર્ ઉત વા ઘા સ્યાલાત્ ।
અથા સોમસ્ય પ્રયતી યુવભ્યામ્ ઇન્દ્રાગ્ની સ્તોમં જનયામિ નવ્યમ્ ॥

મા ચ્છેદ્મ રશ્મીઁર્ ઇતિ નાધમાનાઃ પિતૄણાં શક્તીર્ અનુયચ્છમાનાઃ ।
ઇન્દ્રાગ્નિભ્યાં કં વૃષણો મદન્તિ તા હ્ય્ અદ્રી ધિષણાયા ઉપસ્થે ॥

યુવાભ્યાં દેવી ધિષણા મદાયેન્દ્રાગ્ની સોમમ્ ઉશતી સુનોતિ ।
તાવ્ અશ્વિના ભદ્રહસ્તા સુપાણી આ ધાવતમ્ મધુના પૃઙ્ક્તમ્ અપ્સુ ॥

યુવામ્ ઇન્દ્રાગ્ની વસુનો વિભાગે તવસ્તમા શુશ્રવ વૃત્રહત્યે ।
તાવ્ આસદ્યા બર્હિષિ યજ્ઞે અસ્મિન્ પ્ર ચર્ષણી માદયેથાં સુતસ્ય ॥

પ્ર ચર્ષણિભ્યઃ પૃતનાહવેષુ પ્ર પૃથિવ્યા રિરિચાથે દિવશ્ ચ ।
પ્ર સિન્ધુભ્યઃ પ્ર ગિરિભ્યો મહિત્વા પ્રેન્દ્રાગ્ની વિશ્વા ભુવનાત્ય્ અન્યા ॥

આ ભરતં શિક્ષતં વજ્રબાહૂ અસ્માઁ ઇન્દ્રાગ્ની અવતં શચીભિઃ ।
ઇમે નુ તે રશ્મયઃ સૂર્યસ્ય યેભિઃ સપિત્વમ્ પિતરો ન આસન્ ॥

પુરંદરા શિક્ષતં વજ્રહસ્તાસ્માઁ ઇન્દ્રાગ્ની અવતમ્ ભરેષુ ।
તન્ નો મિત્રો વરુણો મામહન્તામ્ અદિતિઃ સિન્ધુઃ પૃથિવી ઉત દ્યૌઃ ॥