ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.072

નિ કાવ્યા વેધસઃ શશ્વતસ્ કર્ હસ્તે દધાનો નર્યા પુરૂણિ ।
અગ્નિર્ ભુવદ્ રયિપતી રયીણાં સત્રા ચક્રાણો અમૃતાનિ વિશ્વા ॥

અસ્મે વત્સમ્ પરિ ષન્તં ન વિન્દન્ન્ ઇચ્છન્તો વિશ્વે અમૃતા અમૂરાઃ ।
શ્રમયુવઃ પદવ્યો ધિયંધાસ્ તસ્થુઃ પદે પરમે ચાર્વ્ અગ્નેઃ ॥

તિસ્રો યદ્ અગ્ને શરદસ્ ત્વામ્ ઇચ્ છુચિં ઘૃતેન શુચયઃ સપર્યાન્ ।
નામાનિ ચિદ્ દધિરે યજ્ઞિયાન્ય્ અસૂદયન્ત તન્વ1ઃ સુજાતાઃ ॥

આ રોદસી બૃહતી વેવિદાનાઃ પ્ર રુદ્રિયા જભ્રિરે યજ્ઞિયાસઃ ।
વિદન્ મર્તો નેમધિતા ચિકિત્વાન્ અગ્નિમ્ પદે પરમે તસ્થિવાંસમ્ ॥

સંજાનાના ઉપ સીદન્ન્ અભિજ્ઞુ પત્નીવન્તો નમસ્યં નમસ્યન્ ।
રિરિક્વાંસસ્ તન્વઃ કૃણ્વત સ્વાઃ સખા સખ્યુર્ નિમિષિ રક્ષમાણાઃ ॥

ત્રિઃ સપ્ત યદ્ ગુહ્યાનિ ત્વે ઇત્ પદાવિદન્ નિહિતા યજ્ઞિયાસઃ ।
તેભી રક્ષન્તે અમૃતં સજોષાઃ પશૂઞ્ ચ સ્થાતૄઞ્ ચરથં ચ પાહિ ॥

વિદ્વાઁ અગ્ને વયુનાનિ ક્ષિતીનાં વ્ય્ આનુષક્ છુરુધો જીવસે ધાઃ ।
અન્તર્વિદ્વાઁ અધ્વનો દેવયાનાન્ અતન્દ્રો દૂતો અભવો હવિર્વાટ્ ॥

સ્વાધ્યો દિવ આ સપ્ત યહ્વી રાયો દુરો વ્ય્ ઋતજ્ઞા અજાનન્ ।
વિદદ્ ગવ્યં સરમા દૃળ્હમ્ ઊર્વં યેના નુ કમ્ માનુષી ભોજતે વિટ્ ॥

આ યે વિશ્વા સ્વપત્યાનિ તસ્થુઃ કૃણ્વાનાસો અમૃતત્વાય ગાતુમ્ ।
મહ્ના મહદ્ભિઃ પૃથિવી વિ તસ્થે માતા પુત્રૈર્ અદિતિર્ ધાયસે વેઃ ॥

અધિ શ્રિયં નિ દધુશ્ ચારુમ્ અસ્મિન્ દિવો યદ્ અક્ષી અમૃતા અકૃણ્વન્ ।
અધ ક્ષરન્તિ સિન્ધવો ન સૃષ્ટાઃ પ્ર નીચીર્ અગ્ને અરુષીર્ અજાનન્ ॥