ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.055

દિવશ્ ચિદ્ અસ્ય વરિમા વિ પપ્રથ ઇન્દ્રં ન મહ્ના પૃથિવી ચન પ્રતિ ।
ભીમસ્ તુવિષ્માઞ્ ચર્ષણિભ્ય આતપઃ શિશીતે વજ્રં તેજસે ન વંસગઃ ॥

સો અર્ણવો ન નદ્યઃ સમુદ્રિયઃ પ્રતિ ગૃભ્ણાતિ વિશ્રિતા વરીમભિઃ ।
ઇન્દ્રઃ સોમસ્ય પીતયે વૃષાયતે સનાત્ સ યુધ્મ ઓજસા પનસ્યતે ॥

ત્વં તમ્ ઇન્દ્ર પર્વતં ન ભોજસે મહો નૃમ્ણસ્ય ધર્મણામ્ ઇરજ્યસિ ।
પ્ર વીર્યેણ દેવતાતિ ચેકિતે વિશ્વસ્મા ઉગ્રઃ કર્મણે પુરોહિતઃ ॥

સ ઇદ્ વને નમસ્યુભિર્ વચસ્યતે ચારુ જનેષુ પ્રબ્રુવાણ ઇન્દ્રિયમ્ ।
વૃષા છન્દુર્ ભવતિ હર્યતો વૃષા ક્ષેમેણ ધેનામ્ મઘવા યદ્ ઇન્વતિ ॥

સ ઇન્ મહાનિ સમિથાનિ મજ્મના કૃણોતિ યુધ્મ ઓજસા જનેભ્યઃ ।
અધા ચન શ્રદ્ દધતિ ત્વિષીમત ઇન્દ્રાય વજ્રં નિઘનિઘ્નતે વધમ્ ॥

સ હિ શ્રવસ્યુઃ સદનાનિ કૃત્રિમા ક્ષ્મયા વૃધાન ઓજસા વિનાશયન્ ।
જ્યોતીંષિ કૃણ્વન્ન્ અવૃકાણિ યજ્યવે ઽવ સુક્રતુઃ સર્તવા અપઃ સૃજત્ ॥

દાનાય મનઃ સોમપાવન્ન્ અસ્તુ તે ઽર્વાઞ્ચા હરી વન્દનશ્રુદ્ આ કૃધિ ।
યમિષ્ઠાસઃ સારથયો ય ઇન્દ્ર તે ન ત્વા કેતા આ દભ્નુવન્તિ ભૂર્ણયઃ ॥

અપ્રક્ષિતં વસુ બિભર્ષિ હસ્તયોર્ અષાળ્હં સહસ્ તન્વિ શ્રુતો દધે ।
આવૃતાસો ઽવતાસો ન કર્તૃભિસ્ તનૂષુ તે ક્રતવ ઇન્દ્ર ભૂરયઃ ॥