ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.040

ઉત્ તિષ્ઠ બ્રહ્મણસ્ પતે દેવયન્તસ્ ત્વેમહે ।
ઉપ પ્ર યન્તુ મરુતઃ સુદાનવ ઇન્દ્ર પ્રાશૂર્ ભવા સચા ॥

ત્વામ્ ઇદ્ ધિ સહસસ્ પુત્ર મર્ત્ય ઉપબ્રૂતે ધને હિતે ।
સુવીર્યમ્ મરુત આ સ્વશ્વ્યં દધીત યો વ આચકે ॥

પ્રૈતુ બ્રહ્મણસ્ પતિઃ પ્ર દેવ્ય્ એતુ સૂનૃતા ।
અચ્છા વીરં નર્યમ્ પઙ્ક્તિરાધસં દેવા યજ્ઞં નયન્તુ નઃ ॥

યો વાઘતે દદાતિ સૂનરં વસુ સ ધત્તે અક્ષિતિ શ્રવઃ ।
તસ્મા ઇળાં સુવીરામ્ આ યજામહે સુપ્રતૂર્તિમ્ અનેહસમ્ ॥

પ્ર નૂનમ્ બ્રહ્મણસ્ પતિર્ મન્ત્રં વદત્ય્ ઉક્થ્યમ્ ।
યસ્મિન્ન્ ઇન્દ્રો વરુણો મિત્રો અર્યમા દેવા ઓકાંસિ ચક્રિરે ॥

તમ્ ઇદ્ વોચેમા વિદથેષુ શમ્ભુવમ્ મન્ત્રં દેવા અનેહસમ્ ।
ઇમાં ચ વાચમ્ પ્રતિહર્યથા નરો વિશ્વેદ્ વામા વો અશ્નવત્ ॥

કો દેવયન્તમ્ અશ્નવજ્ જનં કો વૃક્તબર્હિષમ્ ।
પ્ર-પ્ર દાશ્વાન્ પસ્ત્યાભિર્ અસ્થિતાન્તર્વાવત્ ક્ષયં દધે ॥

ઉપ ક્ષત્રમ્ પૃઞ્ચીત હન્તિ રાજભિર્ ભયે ચિત્ સુક્ષિતિં દધે ।
નાસ્ય વર્તા ન તરુતા મહાધને નાર્ભે અસ્તિ વજ્રિણઃ ॥