ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.014

ઐભિર્ અગ્ને દુવો ગિરો વિશ્વેભિઃ સોમપીતયે ।
દેવેભિર્ યાહિ યક્ષિ ચ ॥

આ ત્વા કણ્વા અહૂષત ગૃણન્તિ વિપ્ર તે ધિયઃ ।
દેવેભિર્ અગ્ન આ ગહિ ॥

ઇન્દ્રવાયૂ બૃહસ્પતિમ્ મિત્રાગ્નિમ્ પૂષણમ્ ભગમ્ ।
આદિત્યાન્ મારુતં ગણમ્ ॥

પ્ર વો ભ્રિયન્ત ઇન્દવો મત્સરા માદયિષ્ણવઃ ।
દ્રપ્સા મધ્વશ્ ચમૂષદઃ ॥

ઈળતે ત્વામ્ અવસ્યવઃ કણ્વાસો વૃક્તબર્હિષઃ ।
હવિષ્મન્તો અરંકૃતઃ ॥

ઘૃતપૃષ્ઠા મનોયુજો યે ત્વા વહન્તિ વહ્નયઃ ।
આ દેવાન્ સોમપીતયે ॥

તાન્ યજત્રાઁ ઋતાવૃધો ઽગ્ને પત્નીવતસ્ કૃધિ ।
મધ્વઃ સુજિહ્વ પાયય ॥

યે યજત્રા ય ઈડ્યાસ્ તે તે પિબન્તુ જિહ્વયા ।
મધોર્ અગ્ને વષટ્કૃતિ ॥

આકીં સૂર્યસ્ય રોચનાદ્ વિશ્વાન્ દેવાઁ ઉષર્બુધઃ ।
વિપ્રો હોતેહ વક્ષતિ ॥

વિશ્વેભિઃ સોમ્યમ્ મધ્વ્ અગ્ન ઇન્દ્રેણ વાયુના ।
પિબા મિત્રસ્ય ધામભિઃ ॥

ત્વં હોતા મનુર્હિતો ઽગ્ને યજ્ઞેષુ સીદસિ ।
સેમં નો અધ્વરં યજ ॥

યુક્ષ્વા હ્ય્ અરુષી રથે હરિતો દેવ રોહિતઃ ।
તાભિર્ દેવાઁ ઇહા વહ ॥