નારાયણીય · અધ્યાય 4.17

ઉત્તાનપાદનૃપતેર્મનુનન્દનસ્ય
જાયા બભૂવ સુરુચિર્નિતરામભીષ્ટા ।
અન્યા સુનીતિરિતિ ભર્તુનરાદ્દતા સા
ત્વામેવ નિત્યમગતિઃ શરણં ગતાભૂત્ ॥

અઙ્કે પિતુઃ સુરુચિપુત્રકમુત્રમં તં
દૃષ્ટ્વા ધ્રુવઃ કિલ સુનીતિસુતોઽધિરોક્ષ્યન્ ।
આચિક્ષિપે કિલ શિશુઃ સુતરાં સુરુચ્યા
દુસ્સન્ત્યજા ખલુ ભવદ્વિમુખૈરસૂયા ॥

ત્વન્મોહિતે પિતરિ પશ્યતિ દારવશ્યે
દૂરં દુરુક્તિનિહતઃ સ ગતો નિજામ્બામ્ ।
સાપિ સ્વકર્મગતિસન્તરણાય પુંસાં
ત્વત્પાદમેવ શરણં શિશવે શશંસ ॥

આકર્ણ્ય સોઽપિ ભવદર્ચનિશ્ચિતાત્મા
માની નિરેત્ય નગરાત્ કિલ પઞ્ચવર્ષઃ ।
સન્દૃષ્ટનારદનિવેદિતમન્ત્રમાર્ગસ્
ત્વામારરાધ તપસા મધુકાનનાન્તે ॥

તાતે વિષણ્ણહૃદયે નગરીં ગતેન
શ્રીનારદેન પરિસાન્ત્વિતચિત્તવૃત્તૌ ।
બાલસ્ત્વદર્પિતમનાઃ ક્રમવર્ધિતેન
નિન્યે કઠોરતપસા કિલ પઞ્ચ માસાન્ ॥

તાવત્ તપોબલનિરુચ્છ્વસિતે દિગન્તે
દેવાર્થિતસ્ત્વમુદયત્કરુણાર્દ્રચેતાઃ ।
ત્વદ્રૂપચિદ્રસનિલીનમતેઃ પુરસ્તા-
દાવિર્બભૂવિથ વિભો! ગરુડાધિરૂઢઃ ॥

ત્વદ્દર્શનપ્રમદભારતરઙ્ગિતં તં
દૃગ્ભ્યાં નિમગ્નમિવ રૂપરસાયને તે ।
તુષ્ટૂષમાણમવગમ્ય કપોલદેશે
સંસ્પૃષ્ટવાનસિ દરેણ તથાદરેણ ॥

તાવદ્ વિબોધવિમલં પ્રણુવન્તમેણ-
માભાષથાસ્ત્વમવગમ્ય તદીયભાવમ્ ।
રાજ્યં ચિરં સમનુભૂય ભજસ્વ ભૂયઃ
સર્વોત્તરં ધ્રુવ! પદં વિનિવૃત્તિહીનમ્ ॥

ઇત્યૂચુષિ ત્વયિ ગતે નૃપનન્દનોઽસા-
વાનન્દિતાખિલજનો નગરીમુપેતઃ ।
રેમે ચિરં ભવદનુગ્રહપૂર્ણકામસ્
તાતે ગતે ચ વનમાદૃતરાજ્યભારઃ ॥

યક્ષેણ દેવ! નિહતે પુનરુત્તમેઽસ્મિન્
યક્ષૈઃ સ યુદ્ધનિરતો વિરતો મનૂક્યા ।
શાન્ત્યા પ્રસન્નહૃદયાદ્ ધનદાદુપેતાત્
ત્વદ્ભક્તિમેવ સુદૃઢામવૃણોન્મહાત્મા ॥

અન્તે ભવત્પુરુષનીતવિમાનયાતો
માત્રા સમં ધ્રુવપદે મુદિતોઽયમાસ્તે ।
એવં સ્વભૃત્યજનપાલનલોલધીસ્ત્વં
વાતાલયાધિપ! નિરુન્ધિ મમામયૌઘાન્ ॥