નારાયણીય · અધ્યાય 4.16

દશો વિરિઞ્ચતનયોઽથ મનોસ્તનૂજાં
લબ્ધ્વા પ્રસૂતિમિહ ષોડશ ચાપ કન્યાઃ ।
ધર્મે ત્રયોદશ દદૌ પિઋષુ સ્વધાં ચ
સ્વાહાં હવિર્ભુજિ સતીં ગિરિશે ત્વદંશે ॥

મૂર્તિર્હિ ધર્મગૃહિણી સુષુવે ભવન્તં
નારાયણં નરસખં મહિતાનુભાવમ્ ।
યજ્જન્મનિ પ્રમુદિતાઃ કૃતતુર્યઘોષાઃ
પુષ્પોત્કરાન્ પ્રવવૃષુર્નુનુવુઃ સુરૌઘાઃ ॥

દૈત્યં સહસ્રકવચં કવચૈઃ પરીતં
સાહસ્રવત્સરતપસ્સમરાભિલવ્યૈઃ ।
પર્યાયનીર્મિતતપસ્સમરૌ ભવન્તૌ
શિષ્ટૈકકઙ્કટમમું ન્યહતાં સલલિમ્ ॥

અન્વાચરન્નુપદિશન્નપિ મોક્ષધર્મં
ત્વં ભ્રાતૃમાન્ બદરિકાશ્રમમધ્યવાત્સીઃ ।
શક્રોઽથ તે શમતપોબલનિસ્સહાત્મા
દિવ્યાઙ્ગનાપરિવૃતં પ્રજિઘાય મારમ્ ॥

કામો વસન્તમલયાનિલબન્ધુશાલી
કાન્તાકટાક્ષવિશિખૈર્વિકસદ્વિલાસૈઃ ।
વિધ્યન્મુહુર્મુહુરકમ્પમુદીક્ષ્ય ચ ત્વાં
ભીતસ્ત્વાયાથ જગદે મૃદુહાસભાજા ॥

ભીત્યાલમઙ્ગજવસન્તસુરાઙ્ગના! વો
મન્માનસં ત્વિહ જુષુધ્વમિતિ બ્રુવાણઃ ।
ત્વં વિસ્મયેન પરિતઃ સ્તુવતામથૈષાં
પ્રદર્શયઃ સ્વપરિચારકકાતરાક્ષીઃ ॥

સમ્મોહનાય મિલિતા મદનાદય્સ્તે
ત્વદ્દાસિકાપરિમલૈઃ કિલ મોહમાપુઃ ।
દત્તાં ત્વયા ચ જગૃહુસ્ત્રપયૈવ સર્વ-
સ્વર્વાસિગર્વશમનીં પુનરુર્વશીં તામ્ ॥

દૃષ્ટ્વોર્વશીં ત્વં કથાં ચ નિશમ્ય શક્રઃ
પર્યાકુલોઽજાનિ ભવન્મહિમાવમર્શાત્ ।
એવં પ્રશાન્તરમણીયતરોઽવતારસ્
ત્વત્તોઽધિકો વરદ! કૃષ્ણતનુસ્ત્વમેવ ॥

દક્ષસ્તુ ધાતુરતિલાલનયા રજોન્ધો
નાત્યાદૃતસ્ત્વયિ ચ કષ્ટમશાન્તિરાસીત્ ।
યેન વ્યન્રુન્ધ સ ભવત્તનુમેવ શર્વં
યજ્ઞો ચ વૈરપિશુને સ્વસુતાં વ્યમાનીત્ ॥

ક્રુદ્ધેશમર્દિતમખઃ સ તુ કૃત્તશીર્ષો
દેવપ્રસાદિતહરાદથ લબ્ધજીવઃ ।
ત્વત્ પૂરિતક્રતુવરઃ પુનરાપ શાન્તિં
સ ત્વં પ્રશાન્તિકર! પાહિ મરુત્પુરેશ્! ॥