નારાયણીય · અધ્યાય 3.13

હિરણ્યાક્ષં તાવદ્ વરદ! ભવદન્વેષણપરં
ચરન્તં સાંવર્તે પયસિ નિજજઙ્ઘાપરિમિતે ।
ભવદ્ભુક્તો ગત્વા કપટપટુધીર્નારદમુનિઃ
શનૈરૂચે નન્દન્ દનુજમપિ નિન્દંસ્તવ બલમ્ ॥

સ માયાવી વિષ્ણુર્હરતિ ભવદીયં વસુમતીં
પ્રભો! કષ્ટં કષ્ટં કિમિદમિતિ તેનાભિગદિતઃ ।
નદન્ ક્વાસૌ ક્વાસાવિતિ સ મુનિના દર્શિતપ્થો
ભવન્તં સંપ્રાપદ્ ધરણિધરમુદ્યન્તમુદકાત્ ॥

અહો આરણ્યોઽયં મૃગ ઇતિ હસન્તં બહુતરૈર્
દુરુક્તૈર્વિધ્યન્તં દિતિસુતમવજ્ઞાય ભગવન્! ।
મહીં દૃષ્ટ્વા દંષ્ટ્રાશિરસિ ચકિતાં સ્વેન મહસા
પયોધાવાધાય પ્રસભમુદયુઙ્ક્થા મૃધવિધૌ ॥

ગદાપાણૌ દૈત્યે ત્વમપિ હિ ગૃહીતોન્નતગદો
નિયુદ્ધેન ક્રીડન્ ઘટઘટરવોદ્ઘુષ્ટવિયતા ।
રણાલોકૈત્સુક્યાન્મિલતિ સુરસઙ્ઘે દ્રુતમમું
નિરુન્ધ્યાઃ સન્ધ્યાતઃ પ્રથમમિતિ ધાત્રા જગદિષે ॥

ગદોન્મર્દે તસ્મિંસ્તવ ખલુ ગદાયાં દિતિભુવો
ગદાઘાતાદ્ ભૂમૌ ઝટિતિ પતિતાયામહહ ભોઃ! ।
મૃદુસ્મેરાસ્યસ્ત્વં દનુજકુલનિર્મૂલનચણં
મહાચક્રં સ્મૃત્વા કરભુવિ દધાનો રુરુચિષે ॥

તતઃ શૂલં કાલપ્રતિમરુષિ દૈત્યે વિસૃજતિ
ત્વયિચ્છિન્દત્યેનત્ કરકલિતચક્રપ્રહરણાત્ ।
સમારુષ્ટો મુષ્ટ્યા સ ખલુ વિતુદંસ્ત્વાં સમતમોદ્
ગલન્માયે માયાસ્ત્વયિ કિલ જગન્મોહનકરીઃ ॥

ભવચ્ચક્રજ્યોતિષ્કણલવનિપાતેન વિધુતે
તતો માયાચક્રે વિતતઘનરોષાન્ધમનસમ્ ।
ગરિષ્ઠાભિર્મુષ્ટિપ્રહૃતિભિરભિઘ્નન્તમસુરં
કરાગ્રેણ સ્વેન શ્રવણપદમૂલે નિરવધીઃ ॥

મહાકાયઃ સોઽયં તવ કરસરોજપ્રમથિતો
ગલદ્રક્તો વક્ત્રાદપતદૃષિભિઃ શ્લાઘિતહતિઃ ।
તદા ત્વામુદામપ્રમદભરવિદ્યોતિહૃદયા
મુનીન્દ્રાઃ સાન્દ્રાભિઃ સ્તુતિભિરનુવન્નધ્વરતનમ્ ॥

ત્વચિ ચ્છન્દો રોમસ્વપિ કુશગણશ્ચક્ષુષિ ઘૃતં
ચતુર્હોતારોઽઙ્ઘ્રૌ સ્રુગપિ વદને ચોદર ઇડા ।
ગ્રહા જિહ્વાયાં તે પરપુરુષ! કર્ણે ચ ચમસા
વિભો! સોમો વીર્યં વરદ! ગલદેશેઽપ્યુપસન્દઃ ॥

મુનીન્દ્રૈરિત્યાદિસ્તવનમુખરૈર્મોદિતમના
મહીયસ્યા મૂર્ત્યા વિમલતરકીર્ત્યા ચ વિલસન્ ।
સ્વધિષ્ણ્યં સંપ્રાપ્તઃ સુખરસવિહારી મધુરિપો!
નિરુન્ધ્યા રોગં મે સકલમપિ વાતાલયપતે! ॥