નારાયણીય · અધ્યાય 3.12

સ્વાયમ્ભુવો મનુરથો જનસર્ગશીલો
દૃષ્ટ્વા મહીમસમયે સલિલે નિમઘ્નામ્ ।ષ્
સ્રષ્ટારમાપ શરણં ભવદઙ્ઘ્રિસેવા-
તુષ્ટાશયં મુનિજનૈઃ સહ સત્યલોકે ॥

કષ્ટં પ્રજાઃ સૃજતિ મય્યવની નિમગ્ના
સ્થાનં સરોજભવ! કલ્પય તત્ પ્રજાનામ્ ।
ઇત્યેવમેષ કથિતો મનુનિ સ્વયમ્ભૂ-
રમ્ભોરુહાક્ષ! તવ પાદયુગં વ્યચિન્તીત્ ॥

હા હા વિભો! જલમહં ન્યપિબં પુરસ્તાદ્
અદ્યાપિ મજ્જતિ મહી કિમહં કરોમિ ।
ઇત્થં ત્વદઙ્ઘ્રિયુગલં શરણં યતોઽસ્ય
નાસાપુટાત્ સમભવઃ શિશુકોલરૂપી ॥

અઙ્ગુષ્ટ્ઃઅમાત્રવપુરુત્પતિતઃ પુરસ્તાદ્
ભૂયોઽથ કુમ્ભિસદૃશઃ સમજૃમ્ભથાસ્ત્વમ્ ।
અભ્રે તથાવિધમુદીક્ષ્ય ભવન્તમુચ્ચૈર્
વિસ્મેરતાં વિધિરગાત્ સહ સૂનુભિઃ સ્વૈઃ ॥

કોઽસાવચિન્ત્યમહિમા કિટિરુત્થિતો મે
ઘોણાપુટાત્ કિમુ ભવેદજિતસ્ય માયા ।
ઇત્થં વિચિન્તયતિ ધાતરિશૈલમાત્રઃ
સદ્યો ભવન્ કિલ જગર્જિથ ઘોરઘોરમ્ ॥

તં તે નિનાદમુપકર્ણ્ય જનસ્તપઃસ્થાઃ
સત્યસ્થિતાશ્ચ મુનયો નુનુવુર્ભવન્તમ્ ।
તત્સ્તોત્રહર્ષુલમનાઃ પરિણદ્ય ભૂયસ્
તોયાશયં વિપુલમૂર્તિરવાતરસ્ત્વમ્ ॥

ઊર્ધ્વપ્રસારિપરિધૂમ્રાવિધૂતરોમા
પ્રોત્ક્ષિપ્તવાલધિરવાઙ્મુખઘોરઘોણઃ ।
તૂર્ણપ્રદીર્ણજલદઃ પરિઘૂર્ણદક્ષ્ણા
સ્તોત્ ન્ મુનીચ્છિશિરયન્નવતેરિથ ત્વમ્ ॥

અન્તર્જલં તદનુ સઙ્કુલનક્રચક્રં
ભ્રામ્યત્તિમિઙ્ગિલકુલં કલુષોર્મિમાલમ્ ।
આવિશ્ય ભીષણરવેણ રસાતલસ્થા-
નાકમ્પયન્ વસુમતીમગવેષયસ્ત્વમ્ ॥

દૃષ્ટ્વાથ દૈત્યહતકેન રસાતલાન્તે
સંવેશિતાં ઝટિતિ કૂટકિટિર્વિભો! ત્વમ્ ।
આપાતુકાનવિગણય્ય સુરારિખેટાન્
દંષ્ટ્રાઙ્કુરેણ વસુધામદધાઃ સલીલમ્ ॥

અભ્યુદ્ધરન્નથ ધરાં દશનાગ્રલગ્ન-
મુસ્તાઙ્કુરાઙ્કિત ઇવાધિકપીવરાત્મા ।
ઉદ્ધાતઘોરસલિલાજ્જલધેરુદઞ્ચન્
ક્તીડાવરાહવપુરીશ્વર! પાહિ રોગાત્ ॥