નારાયણીય · અધ્યાય 10.37

હા હા દુર્જનભૂરિભારમથિતાં પાથોનિધૌ પાતુકામ્-
એતાં પાલય હન્ત મે વિવશતાં સંપૃચ્છ દેવાનિમાન્ ।
ઇત્યાદિપ્રચુરપ્રલાપવિવશામાલોક્ય ધાતા મહીં
દેવાનાં વદનાનિ વીક્ષ્ય પરિતો દધ્યૌ ભવન્તં હરે! ॥

ઊચે ચામ્બુજભૂરમૂનયિ સુરાઃ! સત્યં ધરિત્ર્યા વચો
નન્વસ્યા ભવતાં ચ રક્ષણવિધૌ દક્ષો હિ લક્ષ્મીપતિઃ ।
સર્વે શર્વપુરસ્સરા વયમિતો ગત્વા પયોવારિધિં
નત્વા તં સ્તુમહે જવાદિતિ યુયઃ સાકં તવાકેતનમ્ ॥

તે મુગ્ધાનિલશાલિદુગ્ધજલધેસ્તીરં ગતાઃ સઙ્ગતા
યાવત્ ત્વત્પદચિન્તનૈકમનસસ્તાવત્ સ પાથોજભૂહ્ ।
ત્વદ્વાચં હૃદયે નિશમ્ય સકલાનાનન્દયન્નચિવા-
નાખ્યાતઃ પરમાત્મના સ્વયમહં વાક્યં તદાકર્ણ્યતામ્ ॥

જાને દીનદશામહં દિવિષદાં ભૂમેશ્ચ ભીમૈર્નૃપૈસ્-
તત્ક્ષેપાય ભવામિ યાદવકુલે સોઽહં સમગ્રાત્મના ।
દેવા વૃષ્ણિકુલે ભવન્તુ કલયા દેવાઙ્ગનાશ્ચાવનૌ
મત્સેવાર્થમિતિ ત્વદીયવચનં પાથોજભૂરૂચિવાન્ ॥

શ્રુત્વા કર્ણરસાયનં તવ વચઃ સર્વેષુ નિર્વાપિત-
સ્વાન્તેષ્વીશ! ગતેષુઇ તાવકકૃપાપીયૂષતૃપ્તાત્મસુ ।
વિખ્યાતે મથુરાપુરે કિલ ભવત્સાન્નિધ્યપુણ્યોત્તરે
ધન્યાં દેવકનન્દનામુદવહદ્ રાજા સ શૂરાત્મજઃ ॥

ઉદ્વાહાવસિતૌ તદીયસહજઃ કંસોઽથ સમ્માનય-
ન્નેતૌ સૂતતયા ગતઃ પથિ રથે વ્યોમોત્થયા ત્વદ્ગિરા ।
અસ્યાસ્ત્વામતિદુષ્ટમષ્ટમસુતો હન્તેતિ હન્તેરિતઃ
સત્ત્રાસાત્ સ તુ હન્તુમન્તિકગતાઃ તન્વીં કૃપાણીમધાત્ ॥

ગૃહ્ણાનશ્ચિકુરેષુ તાં ખલમતિઃ શૌરેશ્ચિરં સાન્ત્વનૈર્-
નો મુઞ્ચન્ પુનરાત્મજાર્પણગિરા પ્રીતોઽથ યાતો ગૃહાન્ ।
આદ્યં ત્વત્સહજં તથાર્પિતમપિ સ્નેહેન નાહન્નસૌ
દુષ્ટાનામપિ દેવ! પુષ્ટકરુણા દૃષ્ટા હિ ધીરેકદા ॥

તાવત્ ત્વન્મનસૈવ નારદમુનિઃ પ્રોચે સ ભોજેશ્વરં
યૂયં નન્વસુરાઃ સુરાશ્ચ યદવો જાનાસિ કિં ન પ્રભો! ।
માયાવી સ હરિર્ભવદ્વધકૃતે ભાવી સુરપ્રાર્થના-
દિત્યાકર્ણ્ય યદૂનદૂધુનદસૌ શૌરેશ્ચ સૂનૂનહન્ ॥

પ્રાપ્તે સપ્તમગર્ભતામહિપતૌ ત્વત્પ્રેરણાન્માયયા
નીતે માધવ! રોહિણીં ત્વમપિ ભોઃ! સચ્ચિત્સુખૈકાત્મકઃ ।
દેવક્યા જઠરં વિવેશિથ વિભો! સંસ્તૂયમાનઃ સુરૈઃ
સ ત્વં કૃષ્ણ! વિધૂય રોગપટલીં ભક્તિં પરાં દેહિ મે ॥