Nārāyaṇīya · Chapter 10.37

hā hā durjanabhūribhāramathitāṃ pāthonidhau pātukām-
etāṃ pālaya hanta me vivaśatāṃ saṃpṛccha devānimān /
ityādipracurapralāpavivaśāmālokya dhātā mahīṃ
devānāṃ vadanāni vīkṣya parito dadhyau bhavantaṃ hare! //

ūce cāmbujabhūramūnayi surāḥ! satyaṃ dharitryā vaco
nanvasyā bhavatāṃ ca rakṣaṇavidhau dakṣo hi lakṣmīpatiḥ /
sarve śarvapurassarā vayamito gatvā payovāridhiṃ
natvā taṃ stumahe javāditi yuyaḥ sākaṃ tavāketanam //

te mugdhānilaśālidugdhajaladhestīraṃ gatāḥ saṅgatā
yāvat tvatpadacintanaikamanasastāvat sa pāthojabhūh /
tvadvācaṃ hṛdaye niśamya sakalānānandayannacivā-
nākhyātaḥ paramātmanā svayamahaṃ vākyaṃ tadākarṇyatām //

jāne dīnadaśāmahaṃ diviṣadāṃ bhūmeśca bhīmairnṛpais-
tatkṣepāya bhavāmi yādavakule so'haṃ samagrātmanā /
devā vṛṣṇikule bhavantu kalayā devāṅganāścāvanau
matsevārthamiti tvadīyavacanaṃ pāthojabhūrūcivān //

śrutvā karṇarasāyanaṃ tava vacaḥ sarveṣu nirvāpita-
svānteṣvīśa! gateṣui tāvakakṛpāpīyūṣatṛptātmasu /
vikhyāte mathurāpure kila bhavatsānnidhyapuṇyottare
dhanyāṃ devakanandanāmudavahad rājā sa śūrātmajaḥ //

udvāhāvasitau tadīyasahajaḥ kaṃso'tha sammānaya-
nnetau sūtatayā gataḥ pathi rathe vyomotthayā tvadgirā /
asyāstvāmatiduṣṭamaṣṭamasuto hanteti hanteritaḥ
sattrāsāt sa tu hantumantikagatāḥ tanvīṃ kṛpāṇīmadhāt //

gṛhṇānaścikureṣu tāṃ khalamatiḥ śaureściraṃ sāntvanair-
no muñcan punarātmajārpaṇagirā prīto'tha yāto gṛhān /
ādyaṃ tvatsahajaṃ tathārpitamapi snehena nāhannasau
duṣṭānāmapi deva! puṣṭakaruṇā dṛṣṭā hi dhīrekadā //

tāvat tvanmanasaiva nāradamuniḥ proce sa bhojeśvaraṃ
yūyaṃ nanvasurāḥ surāśca yadavo jānāsi kiṃ na prabho! /
māyāvī sa harirbhavadvadhakṛte bhāvī suraprārthanā-
dityākarṇya yadūnadūdhunadasau śaureśca sūnūnahan //

prāpte saptamagarbhatāmahipatau tvatpreraṇānmāyayā
nīte mādhava! rohiṇīṃ tvamapi bhoḥ! saccitsukhaikātmakaḥ /
devakyā jaṭharaṃ viveśitha vibho! saṃstūyamānaḥ suraiḥ
sa tvaṃ kṛṣṇa! vidhūya rogapaṭalīṃ bhaktiṃ parāṃ dehi me //