મહાભારત · અધ્યાય 14.67

ઉત્થિતાયાં પૃથાયાં તુ સુભદ્રા ભ્રાતરં તદા ।
દૃષ્ટ્વા ચુક્રોશ દુઃખાર્તા વચનં ચેદમબ્રવીત્ ॥

પુણ્ડરીકાક્ષ પશ્ય ત્વં પૌત્રં પાર્થસ્ય ધીમતઃ ।
પરિક્ષીણેષુ કુરુષુ પરિક્ષીણાં ગતાયુષમ્ ॥

ઇષીકા દ્રોણપુત્રેણિ ભીમસેનાર્થમુદ્યતા ।
સોત્તરાયાં નિપતિતા વિજયે મયિ ચૈવ હ ॥

સેયં જ્વલન્તી હૃદયે મયિ તિષ્ટતિ કેશવ ।
યન્ન પશ્યામિ દુર્ધર્ષ સહપુત્રં તુ તં પ્રભો ॥

કિન્નુ વક્ષ્યતિ ધર્માત્મા ધર્મરાજો યુધિષ્ઠિરઃ ।
ભીમસેનાર્જુનૌ ચાપિ માદ્રવત્યાઃ સુતૌ ચ તૌ ॥

શ્રુત્વાઽભિમન્યોસ્તનયં જાતં ચ મૃતમેવ ચ ।
મુષિતા ઇવ વાર્ષ્ણેય દ્રોણપુત્રેણ પાણ્ડવાઃ ॥

અભિમન્યુઃ પ્રિયઃ કૃષ્ણ પિતૄણાં નાત્ર સંશયઃ ।
તે શ્રુત્વા કિન્નુ વક્ષ્યન્તિ દ્રોણપુત્રાસ્ત્રનિર્જિતાઃ ॥

ભવિતા નઃ પરં દુઃખં કિન્નુ મન્યે જનાર્દન ।
અભિમન્યોઃ સુતં કૃષ્ણ મૃતં જાતમરિન્દમ ॥

સાઽહં પ્રસાદયે કૃષ્ણ ત્વામદ્ય શિરસા નતા ।
પૃથેયં દ્રૌપદી ચૈવ તાઃ પશ્ય પુરુષોત્તમ ॥

યદા દ્રોણસુતો ગર્ભાન્પાણ્ડૂનાં હન્તિ માધવ ।
તદા કિલ ત્વયા દ્રૌણિઃ ક્રુદ્ધેનોક્તોઽરિમર્દન ॥

અકામં ત્વાં કરિષ્યામિ બ્રહ્મબન્ધો નરાધમ ।
અહં સઞ્જીવયિષ્યામિ કિરીટિતનયાત્મજમ્ ॥

ઇત્યેદ્વચનં શ્રુત્વા જાનાનાઽહં બલં તવ ।
પ્રસાદયે ત્વાં દુર્ધર્ષ જીવતામભિમન્યુજઃ ॥

યદ્યેતત્ત્વં પ્રતિશ્રુત્ય ન કરોષિ વચ શુભમ્ ।
સકલં વૃષ્ણિશાર્દૂલ મૃતાં મામવધારય ॥

અભિમન્યોઃ સુતો વીર ન સઞ્જીવતિ યદ્યયમ્ ।
જીવતિ ત્વયિ દુર્ધર્ષ કિં કરિષ્યામ્યહં ત્વયા ॥

સઞ્જીવયૈનં દુર્ધર્ષ મૃતં ત્વમભિમન્યુજમ્ ।
સદૃશાક્ષસુતં વીર સસ્યં વર્ષન્નિવામ્મ્બુદઃ ॥

ત્વં હિ કેશવ ધર્માત્મા સત્યવાન્સત્યવિક્રમઃ ।
સ તાં વાચમૃતાં કર્તુમર્હસિ ત્વમરિન્દમ ॥

ઇચ્છન્નપિ હિ લોકાંસ્ત્રીઞ્જીવયેથા મૃતાનિમાન્ ।
કિં પુનર્દયિતં જાતં સ્વસ્રીયસ્યાત્મજં મૃતમ્ ॥

પ્રભાવજ્ઞાઽસ્મિ તે કૃષ્ણ તસ્માત્ત્વાં યાચયામ્યહમ્ ।
કુરુષ્વ પાણ્ડુપુત્રાણામિમં પરમનુગ્રહમ્ ॥

સ્વસેતિ વા મહાબાહો હતપુત્રેતિ વા પુનઃ ।
પ્રપન્ના મામિયં ચેતિ દયાં કર્તુમિહાર્હસિ ॥