મહાભારત · અધ્યાય 13.44

અહો શ્રાવિતમાખ્યાનં ભવતાઽત્યદ્ભુતં મહત્ ।
પુણ્યં યશસ્યમાયુષ્યં સ્વર્ગ્યં સ્વસ્ત્યયનં મહત્ ॥

એતત્પવિત્રં દેવાનામેતદ્ગુહ્યં પરન્તપ ।
એતજ્જ્ઞાનવતા જ્ઞેયમેષા ગતિરનુત્તમા ॥

ય ઇમાં શ્રાવયેદ્વિદ્વાન્કથાં પર્વસુપર્વસુ સ લોકાન્પ્રાપ્નુયાત્પુણ્યાન્દેવર્ષિભિરભિષ્ટુતાન્ ॥

શ્રાદ્ધકાલે ચ વિપ્રાણાં ય ઇમાં શ્રાવયેચ્છુચિઃ ।
ન તત્ર રક્ષસાં ભાગો નાસુરાણાં ચ વિદ્યતે ॥

અનસૂયુર્જિતક્રોધઃ સર્વસત્વહિતે રતઃ ।
યઃ પઠેત્સતતં યુક્તઃ સ વ્રજેત્તત્સલોકતામ્ ॥

વેદાન્પારયતે વિપ્રો રાજા વિજયવાન્ભવેત્ ।
વૈશ્યસ્તુ ધનધાન્યાઢ્યઃ શૂદ્રઃ સુખમવાપ્નુયાત્ ॥
ભીષ્મ ઉવાચ ।

તતસ્તે મુનયઃ સર્વે સમ્પૂજ્ય વિનતાસુતમ્ ।
સ્વાનેવ ચાશ્રમાઞ્જગ્મુર્બભૂવુઃ શાન્તિતત્પરાઃ ॥

સ્થૂલદર્શિભિરાકૃષ્ટો દુર્જ્ઞેયો હ્યકૃતાત્મભિઃ ।
એષા ધુતિર્મહારાજ ધર્મ્યા ધર્મભૃતાંવર ॥

સુરાણાં બ્રહ્મણા પ્રોક્તા વિસ્મિતાનાં પરન્તપ । મયાપ્યેષા કથા તાત કથિતા માતુરન્તિકે ।
વસુભિઃ સત્ત્વસમ્પન્નૈસ્તવાપ્યેષા મયોચ્યતે ॥

તદગ્નિહોત્રપરમા જપયજ્ઞપરાયણાઃ ।
નિરાશીર્બન્ધનાઃ સન્તઃ પ્રયાન્ત્યક્ષરસાત્મતાં ॥

આરમ્ભયજ્ઞાનુત્સૃજ્ય જપહોમપરાયણાઃ ।
ધ્યાયન્તો મનસા વિષ્ણું ગચ્છન્તિ પરમાં ગતિમ્ ॥

તદેષ પરમો મોક્ષો મોક્ષદ્વારં ચ ભારત ।
યથા વિનિશ્ચિતાત્માનો ગચ્છન્તિ પરમાં ગતિમ્ ॥