મહાભારત · અધ્યાય 13.204

ભવતાં દર્શનાદેવ પ્રીતિરભ્યધિકા મમ ।
ભવન્તસ્તુ તપઃસિદ્ધા ભવન્તો દિવ્યદર્શનાઃ ॥

સર્વત્ર ગતિમન્તશ્ચ જ્ઞાનવિજ્ઞાનભાવિતાઃ ।
ગત્યાગતિજ્ઞા લોકાનાં સર્વે નિર્દૂતકલ્મષાઃ ॥

તસ્માદ્ભવદ્ભિર્યત્કિઞ્ચિદૃષ્ટં વાઽપ્યથવા શ્રુતમ્ ।
આશ્ચર્યભૂતં લોકેષુ તદ્ભવન્તો બ્રુવન્તુ મે ॥

યુષ્માભિઃ કથિતં યત્સ્યાત્તપસા ભાવિતાત્મભિઃ તસ્યાદમૃતસન્કાશં વાઙ્મધુશ્રવણે સ્પૃહા ॥

રાગદ્વેષવિયુક્તાનાં સતતં સત્યવાદિનામ્ ।
શ્રદ્ધેયં શ્રવણીયં ચ વચનં હિ સતાં ભવેત્ ॥

તત્સંયોગં હિતં મેઽસ્તુ ન વૃથા કર્તુમર્હથ ।
ભવતાં દર્શનં તસ્માત્સફલં તુ ભવેન્મમ ॥

તદહં સજ્જનમુખાન્નિઃસૃતં જનસંસદિ ।
કથયિષ્યામ્યહં બુદ્ધ્યા બુદ્ધિદીપકરં નૃણામ્ ॥

તદન્યે વર્ધયિષ્યન્તિ પૂજયિષ્યન્તિ ચાપરે ।
વાત્સલ્યવિગતાશ્ચાન્યે પ્રશંસન્તિ પુરાતનાઃ ॥

એવં બ્રુવતિ ગોવિન્દે શ્રવણાર્થં મહર્ષયઃ ।
વાગ્ભિઃ સાઞ્જલિમાલાભિરિદમૂચુર્જનાર્દનમ્ ॥

અયુક્તમસ્માનેવં ત્વં વાચા વરદ ભાષિતુમ્ ।
ત્વચ્છાસનમુખાઃ સર્વે ત્વદધીનપરિશ્રમાઃ ॥

એવં પૂજયિતું ચાસ્માન્ન ચૈવાર્હસિ કેશવ । ત્વત્તસ્ત્વન્યં ન પશ્યામો યલ્લોકે તે ન વિદ્યતે ।
દિવિ વા ભુવિ વા કિઞ્ચિત્તત્સર્વં હિ ત્વયા તતમ્ ॥

ન વિદ્મહે વયં દેવ કથ્યમાનં તવાન્તિકે ।
એવમુક્તો હૃષીકેશઃ સસ્મિતં ચેદમબ્રવીત્ ॥

અહં માનુષયોનિસ્થઃ સામ્પ્રતં મુનિપુઙ્ગવાઃ । તસ્માન્માનુષવદ્વીર્યં મમ જાનીત સુવ્રતાઃ ।
ભવદ્ભિઃ કથ્યમાનં ચ અપૂર્વમિવ તદ્ભવેત્ ॥
ભીષ્મ ઉવાચ ।

એવં સઞ્ચોદિતાઃ સર્વે કેશવેન મહાત્મના ।
ઋષયશ્ચાનુવર્તન્તે વાસુદેવસ્ય શાસનમ્ ॥

તતસ્ત્વૃષિગણાઃ સર્વે નારદં દેવદર્શનમ્ ।
અમન્યન્ત બુધા બુદ્ધ્યા સમર્થં તન્નિબોધને ॥

ઋષિરુગ્રતપાશ્ચાયં કેશવસ્ય પ્રિયોઽધિકમ્ ।
પુરાણજ્ઞશ્ચ વાગ્મી ચ કારણૈસ્તં ચ મેનિરે ॥

સર્વે તદર્હણં કૃત્વા નારદં વાક્યમબ્રુવન્ ॥

ભવતા તીર્થયાત્રાર્થં ચરતા હિમવદ્ગિરૌ ।
દૃષ્ટં વૈ યત્તદાશ્ચર્યં શ્રોતૄણાં પરમં પ્રિયમ્ ॥

અતસ્ત્વમવિશેષેણ હિતાર્થં સર્વમાદિતઃ ।
પ્રિયાર્થં કેશવસ્યાસ્ય સ ભવાન્વક્તુમર્હતિ ॥

તદા સંયોજિતઃ સર્વૈરૃષિભિર્નારદસ્તદા । પ્રણમ્ય શિરસા વિષ્ણું સર્વલોકહિતે રતમ્ ।
સમુદ્વીક્ષ્ય હૃષીકેશં વક્તુમેવોપચક્રમે ॥

તતો નારાયણસુહૃન્નારદો વદતાંવરઃ ।
શઙ્કરસ્યોમયા સાર્ધં સંવાદમનુભાષત ॥