મહાભારત · અધ્યાય 12.99

અત્રાપ્યુદાહરન્તીમ-તિહાસં પુરાતનમ્ ।
પ્રતર્દનો મૈથિલશ્ચ સન્ગ્રામં યત્ર ચક્રતુઃ ॥

યજ્ઞોપવીતી સન્ગ્રામે જનકો મિથિલાધિપઃ ।
યોધાનુદ્ધર્ષયામાસ તન્નિબોધ યુધિષ્ઠિર ॥

જનકો મૈથિલો રાજા મહાત્મા સર્વતત્ત્વવિત્ ।
યોધાનાં દર્શયામાસ સ્વર્ગં નરકમેવ ચ ॥

અભીરૂણામિમે લોકા ભાસ્વન્તો હન્ત પશ્યત ।
પૂર્ણા ગન્ધર્વકન્યાભિઃ સર્વકામદુહોઽક્ષયાઃ ॥

ઇમે પલાયમાનાનાં નરકાઃ પ્રત્યુપસ્થિતાઃ ।
અકીર્તિઃ શાશ્વતી ચૈવ યતિતવ્યમનન્તરમ્ ॥

તાન્દૃષ્ટ્વાઽરીન્વિજયત ભૂત્વા સન્ત્યાગબુદ્ધયઃ ।
નરકસ્યાપ્રતિષ્ઠસ્ય મા ભૂત વશવર્તિનઃ ॥

ત્યાગમૂલં હિ શૂરાણાં સ્વર્ગદ્વારમનુત્તમમ્ ।
ઇત્યુક્તાસ્તે નૃપતિના યોધાઃ પરપુરઞ્જય ॥

અજયન્ત રણે શત્રૂન્હર્ષયન્તો નરેશ્વરમ્ ।
તસ્માત્ત્યક્તાત્મના નિત્યં સ્થાતવ્યં રણમૂર્ધનિ ॥

ગજાનાં રથિનો મધ્યે રથાનામનુસાદિનઃ ।
સાદિનામન્તરે સ્થાપ્યં પાદાતમપિ દંશિતમ્ ॥

ય એવં વ્યૂહતે રાજા સ નિત્યં જયતે રિપૂન્ ।
તસ્મદિતદ્વિધાતવ્યં નિત્યમેવ યુધિષ્ઠિર ॥

સ્વર્ગે સુકૃતમિચ્છન્તઃ સુયુદ્ધેનાતિમન્યવઃ ।
ક્ષોભયેયુરનીકાનિ સાગરં મકરા યથા ॥

હર્ષયેયુર્વિષણ્ણાંશ્ચ વ્યવસ્થાપ્ય પરસ્પરમ્ ।
તેષાં ચ ભૂમિં રક્ષેયુર્ભગ્નાન્નાત્યનુસારયેત્ ॥

પુનરાવર્તમાનાનાં નિરાશાનાં ચ જીવિતે ।
વેગઃ સુદુઃસહો રાજંસ્તસ્માન્નાત્યનુસારયેત્ ॥

ન હિ પ્રહર્તુમિચ્છન્તિ શૂરાઃ પ્રદ્રવતો ભયાત્ ।
તસ્માત્પલાયમાનાનાં કુર્યાન્નાત્યનુસારણમ્ ॥

ચરાણામચરા હ્યન્નમદંષ્ટ્રા દંષ્ટ્રિણામપિ ।
અપાણયઃ પાણિમતામન્નં શૂરસ્ય કાતરાઃ ॥

સમાનપૃષ્ઠોદરપાણિપાદાઃ પશ્ચાચ્છરં ભીરવોઽનુવ્રજન્તિ ।
અતો ભયાર્તાઃ પ્રણિપત્ય ભૂયઃ કૃત્વાઞ્જલીનુપતિષ્ઠન્તિ શૂરાન્ ॥

શૂરબાહુષુ લોકોઽયં લમ્બતે પુત્રવત્સદ ।
તસ્માત્સર્વેષુ લોકેષુ શૂરઃ સમ્માનમર્હતિ ॥

ન હિ શૌર્યાત્પરં કિઞ્ચિન્ત્રિષુ લોકેષુ વિદ્યતે ।
શૂરઃ સર્વં પાલયતિ સર્વં શૂરે પ્રતિષ્ઠિતમ્ ॥