મહાભારત · અધ્યાય 1.10

મમ પ્રાણસમા ભાર્યા દષ્ટાસીદ્ભુજગેન હ ।
તત્ર મે સમયો ઘોર આત્મનોરગ વૈ કૃતઃ ॥

ભુજન્ગં વૈ સદા હન્યાં યં યં પશ્યેયમિત્યુત ।
તતોઽહં ત્વાં જિઘાંસામિ જીવિતેનાદ્ય મોક્ષ્યસે ॥
ડુણ્ડુભ ઉવાચ ।

અન્યે તે ભુજગા બ્રહ્મન્યે દશ્તીહ માનવાન્ ।
ડુણ્ડુભાનહિગન્ધેન ન ત્વં હિંસિતુમર્હસિ ॥

એકાનર્થાન્પૃથગ્ધર્માનેકદુઃખાન્પૃથક્સુખાન્ ।
ડુણ્ડુભાન્ધર્મવિદ્ભૂત્વા ન ત્વં હિંસિતુમર્હસિ ॥
સૌતિરુવાચ ।

ઇતિ શ્રુત્વા વચસ્તસ્ય ડુણ્ડુભસ્ય રુરુસ્તદા ।
નાવધીદ્ભયસંવિગ્નમૃષિં મત્ત્વાઽથ ડુણ્ડુભમ્ ॥

ઉવાચ ચૈનં ભગવાન્રુરુઃ સંશમયન્નિવ ।
કેન ત્વં ભુજગ બ્રૂહિ કોઽસીમાં વિક્રિયાં ગતઃ ॥
ડુણ્ડુભ ઉવાચ ।

અહં પુરા રુરો નામ્ના ઋષિરાસં સહસ્રપાત્ ।
સોઽહં શાપેન વિપ્રસ્ય ભુજગત્વમુપાગતઃ ॥
રુરુરુવાચ ।

કિમર્થં શપ્તવાન્કુદ્ધો દ્વિજસ્ત્વાં ભુજગોત્તમ ।
કિયન્તં ચૈવ કાલં તે વપુરેતદ્ભવિષ્યસિ ॥