બ્રહ્મ પુરાણ · અધ્યાય 166

પતત્રિતીર્થમ્ આખ્યાતં રોગઘ્નં પાપનાશનમ્
તસ્ય શ્રવણમાત્રેણ કૃતકૃત્યો ભવેન્ નરઃ ॥

બભૂવતુઃ કશ્યપસ્ય સુતાવ્ અરુણાવ્ ઈશ્વરૌ
સંપાતિશ્ ચ જટાયુશ્ ચ સંભવેતાં તદન્વયે ॥

તાર્ક્ષ્યપ્રજાપતેઃ પુત્રાવ્ અરુણો ગરુડસ્ તથા
તદન્વયે સંભૂતઃ ચ સંપાતિઃ પતગોત્તમઃ ॥

જટાયુર્ ઇતિ વિખ્યાતો હ્ય્ અપરઃ સોદરો ઽનુજઃ
અન્યોન્યસ્પર્ધયા યુક્તાવ્ ઉન્મત્તૌ સ્વબલેન તૌ ॥

સંજગ્મતુર્ દિનકરં નમસ્કર્તું વિહાયસિ
યાવત્ સૂર્યસ્ય સામીપ્યં પ્રાપ્તૌ તૌ વિહગોત્તમૌ ॥

દગ્ધપક્ષાવ્ ઉભૌ શ્રાન્તૌ પતિતૌ ગિરિમૂર્ધનિ
બાન્ધવૌ પતિતૌ દૃષ્ટ્વા નિશ્ચેષ્ટૌ ગતચેતસૌ ॥

તાવદ્ દુઃખાભિભૂતો ઽસાવ્ અરુણઃ પ્રાહ ભાસ્કરમ્
તૌ દૃષ્ટ્વા ત્વ્ અરુણઃ સૂર્ય્.અમ્ પ્રાહેદં પતિતૌ ભુવિ
આશ્વાસયૈતૌ તિગ્માંશો યાવન્ નૈતૌ મરિષ્યતઃ ॥

તથેત્ય્ ઉક્ત્વા દિનકરો જીવયામ્ આસ તૌ ખગૌ
ગરુડો ઽપિ તયોઃ શ્રુત્વા અવસ્થાં સહ વિષ્ણુના ॥

આગત્યાશ્વાસયામ્ આસ સુખં ચક્રે ચ નારદ
સર્વ એવ તદા જગ્મુર્ ગઙ્ગાં તાપાપનુત્તયે ॥

જટાયુશ્ ચારુણશ્ ચૈવ સંપાતિર્ ગરુડસ્ તથા
સૂર્યો વિષ્ણુસ્ તત્ પ્રયયૌ તત્ તીર્થં બહુપુણ્યદમ્ ॥

પતત્રિતીર્થમ્ આખ્યાતં વિષઘ્નં સર્વકામદમ્
સ્વયં સૂર્યસ્ તથા વિષ્ણુઃ સુપર્ણેનારુણેન ચ ॥

આસતે ગૌતમીતીરે તથૈવ વૃષભધ્વજઃ
ત્રયાણામ્ અપિ દેવાનાં સ્થિતેસ્ તત્ તીર્થમ્ ઉત્તમમ્ ॥

તત્ર સ્નાત્વા શુચિર્ ભૂત્વા નમસ્કુર્યાત્ સુરાન્ ઇમાન્
આધિવ્યાધિવિનિર્મુક્તઃ સ પરં સૌખ્યમ્ આપ્નુયાત્ ॥