Ramayana · Chapter 7.051

tatra tāṃ rajanīm uṣya gomatyāṃ raghunandanaḥ
prabhāte punar utthāya lakṣmaṇaḥ prayayau tadā

tato 'rdhadivase prāpte praviveśa mahārathaḥ
ayodhyāṃ ratnasaṃpūrṇāṃ hṛṣṭapuṣṭajanāvṛtām

saumitris tu paraṃ dainyaṃ jagāma sumahāmatiḥ
rāmapādau samāsādya vakṣyāmi kim ahaṃ gataḥ

tasyaivaṃ cintayānasya bhavanaṃ śaśisaṃnibham
rāmasya paramodāraṃ purastāt samadṛśyata

rājñas tu bhavanadvāri so 'vatīrya narottamaḥ
avāṅmukho dīnamanāḥ prāviveśānivāritaḥ

sa dṛṣṭvā rāghavaṃ dīnam āsīnaṃ paramāsane
netrābhyām aśrupūrṇābhyāṃ dadarśāgrajam agrataḥ

jagrāha caraṇau tasya lakṣmaṇo dīnacetanaḥ
uvāca dīnayā vācā prāñjaliḥ susamāhitaḥ

āryasyājñāṃ puraskṛtya visṛjya janakātmajām
gaṅgātīre yathoddiṣṭe vālmīker āśrame śubhe
punar asmy āgato vīra pādamūlam upāsitum

mā śucaḥ puruṣavyāghra kālasya gatir īdṛśī
tvadvidhā na hi śocanti sattvavanto manasvinaḥ

sarve kṣayāntā nicayāḥ patanāntāḥ samucchrayāḥ
saṃyogā viprayogāntā maraṇāntaṃ ca jīvitam

śaktas tvam ātmanātmānaṃ vijetuṃ manasaiva hi
lokān sarvāṃś ca kākutstha kiṃ punar duḥkham īdṛśam

nedṛśeṣu vimuhyanti tvadvidhāḥ puruṣarṣabhāḥ
yadarthaṃ maithilī tyaktā apavādabhayān nṛpa

sa tvaṃ puruṣaśārdūla dhairyeṇa susamāhitaḥ
tyajemāṃ durbalāṃ buddhiṃ saṃtāpaṃ mā kuruṣva ha

evam uktas tu kākutstho lakṣmaṇena mahātmanā
uvāca parayā prītyā saumitriṃ mitravatsalam

evam etan naraśreṣṭha yathā vadasi lakṣmaṇa
paritoṣaś ca me vīra mama kāryānuśāsane

nirvṛtiś ca kṛtā saumya saṃtāpaś ca nirākṛtaḥ
bhavadvākyaiḥ sumadhurair anunīto 'smi lakṣmaṇa