Ramayana · Chapter 4.051

atha tān abravīt sarvān viśrāntān hariyūthapān
idaṃ vacanam ekāgrā tāpasī dharmacāriṇī

vānarā yadi vaḥ khedaḥ pranaṣṭaḥ phalabhakṣaṇāt
yadi caitan mayā śrāvyaṃ śrotum icchāmi kathyatām

tasyās tad vacanaṃ śrutvā hanumān mārutātmajaḥ
ārjavena yathātattvam ākhyātum upacakrame

rājā sarvasya lokasya mahendravaruṇopamaḥ
rāmo dāśarathiḥ śrīmān praviṣṭo daṇḍakāvanam

lakṣmaṇena saha bhrātrā vaidehyā cāpi bhāryayā
tasya bhāryā janasthānād rāvaṇena hṛtā balāt

vīras tasya sakhā rājñaḥ sugrīvo nāma vānaraḥ
rājā vānaramukhyānāṃ yena prasthāpitā vayam

agastyacaritām āśāṃ dakṣiṇāṃ yamarakṣitām
sahaibhir vānarair mukhyair aṅgadapramukhair vayam

rāvaṇaṃ sahitāḥ sarve rākṣasaṃ kāmarūpiṇam
sītayā saha vaidehyā mārgadhvam iti coditāḥ

vicitya tu vayaṃ sarve samagrāṃ dakṣiṇāṃ diśam
bubhukṣitāḥ pariśrāntā vṛkṣamūlam upāśritāḥ

vivarṇavadanāḥ sarve sarve dhyānaparāyaṇāḥ
nādhigacchāmahe pāraṃ magnāś cintāmahārṇave

cārayantas tataś cakṣur dṛṣṭavanto mahad bilam
latāpādapasaṃchannaṃ timireṇa samāvṛtam

asmād dhaṃsā jalaklinnāḥ pakṣaiḥ salilareṇubhiḥ
kurarāḥ sārasāś caiva niṣpatanti patatriṇaḥ
sādhv atra praviśāmeti mayā tūktāḥ plavaṃgamāḥ

teṣām api hi sarveṣām anumānam upāgatam
gacchāmaḥ praviśāmeti bhartṛkāryatvarānvitāḥ

tato gāḍhaṃ nipatitā gṛhya hastau parasparam
idaṃ praviṣṭāḥ sahasā bilaṃ timirasaṃvṛtam

etan naḥ kāyam etena kṛtyena vayam āgatāḥ
tvāṃ caivopagatāḥ sarve paridyūnā bubhukṣitāḥ

ātithyadharmadattāni mūlāni ca phalāni ca
asmābhir upabhuktāni bubhukṣāparipīḍitaiḥ

yat tvayā rakṣitāḥ sarve mriyamāṇā bubhukṣayā
brūhi pratyupakārārthaṃ kiṃ te kurvantu vānarāḥ

evam uktā tu sarvajñā vānarais taiḥ svayaṃprabhā
pratyuvāca tataḥ sarvān idaṃ vānarayūthapam

sarveṣāṃ parituṣṭāsmi vānarāṇāṃ tarasvinām
carantyā mama dharmeṇa na kāryam iha kena cit