Ramayana · Chapter 4.014

sarve te tvaritaṃ gatvā kiṣkindhāṃ vālipālitām
vṛkṣair ātmānam āvṛtya vyatiṣṭhan gahane vane

vicārya sarvato dṛṣṭiṃ kānane kānanapriyaḥ
sugrīvo vipulagrīvaḥ krodham āhārayad bhṛśam

tataḥ sa ninadaṃ ghoraṃ kṛtvā yuddhāya cāhvayat
parivāraiḥ parivṛto nādair bhindann ivāmbaram

atha bālārkasadṛśo dṛptasiṃhagatis tadā
dṛṣṭvā rāmaṃ kriyādakṣaṃ sugrīvo vākyam abravīt

harivāgurayā vyāptaṃ taptakāñcanatoraṇām
prāptāḥ sma dhvajayantrāḍhyāṃ kiṣkindhāṃ vālinaḥ purīm

pratijñā yā tvayā vīra kṛtā vālivadhe purā
saphalāṃ tāṃ kuru kṣipraṃ latāṃ kāla ivāgataḥ

evam uktas tu dharmātmā sugrīveṇa sa rāghavaḥ
tam athovāca sugrīvaṃ vacanaṃ śatrusūdanaḥ

kṛtābhijñāna cihnas tvam anayā gajasāhvayā
viparīta ivākāśe sūryo nakṣatra mālayā

adya vālisamutthaṃ te bhayaṃ vairaṃ ca vānara
ekenāhaṃ pramokṣyāmi bāṇamokṣeṇa saṃyuge

mama darśaya sugrīvavairiṇaṃ bhrātṛrūpiṇam
vālī vinihato yāvad vane pāṃsuṣu veṣṭate

yadi dṛṣṭipathaṃ prāpto jīvan sa vinivartate
tato doṣeṇa mā gacchet sadyo garhec ca mā bhavān

pratyakṣaṃ sapta te sālā mayā bāṇena dāritāḥ
tato vetsi balenādya bālinaṃ nihataṃ mayā

anṛtaṃ noktapūrvaṃ me vīra kṛcchre 'pi tiṣṭhatā
dharmalobhaparītena na ca vakṣye kathaṃ cana

saphalāṃ ca kariṣyāmi pratijñāṃ jahi saṃbhramam
prasūtaṃ kalamaṃ kṣetre varṣeṇeva śatakratuḥ

tadāhvānanimittaṃ tvaṃ vālino hemamālinaḥ
sugrīva kuru taṃ śabdaṃ niṣpated yena vānaraḥ

jitakāśī jayaślāghī tvayā cādharṣitaḥ purāt
niṣpatiṣyaty asaṃgena vālī sa priyasaṃyugaḥ

ripūṇāṃ dharṣaṇaṃ śūrā marṣayanti na saṃyuge
jānantas tu svakaṃ vīryaṃ strīsamakṣaṃ viśeṣataḥ

sa tu rāmavacaḥ śrutvā sugrīvo hemapiṅgalaḥ
nanarda krūranādena vinirbhindann ivāmbaram

tasya śabdena vitrastā gāvo yānti hataprabhāḥ
rājadoṣaparāmṛṣṭāḥ kulastriya ivākulāḥ

dravanti ca mṛgāḥ śīghraṃ bhagnā iva raṇe hayāḥ
patanti ca khagā bhūmau kṣīṇapuṇyā iva grahāḥ

tataḥ sa jīmūtagaṇapraṇādo nādaṃ vyamuñcat tvarayā pratītaḥ
sūryātmajaḥ śauryavivṛddhatejāḥ saritpatir vānilacañcalormiḥ