Mānavagṛhyasūtra · Chapter 2.16

iti dvitīye puruṣe pañcadaśaḥ khaṇḍaḥ //15//
ṣoḍaśaḥ khaṇḍaḥ
sarpebhyo bibhyat śrāvaṇyāṃ tūṣaṇīṃ bhaumamekakapālaṃśrapayitvākṣatasaktūn piṣṭvā svakṛta iriṇe darbhānāstīryācyutāya dhruvāya bhaumāya svāheti juhoti

samīci nāmāsīti paryāyairupatiṣṭhate pratidiśaṃ dvābhyāṃ madhye

akṣatasaktūnāṃ sarpabaliṃ harati īśānāyetyeke
sarpo 'si sarpāṇāmadhipatistvayi sarve sarpāḥ /
balihāro 'stu sarpāṇāṃ namo astuṣurmāririṣurmāhiṃsiṣurmādāṃ si sarpāḥ //
māno agne visṛjo adhāyā viṣyave ripave ducchunāyai /
mā datvate daśate mādate no mā rīṣate sahasāvanparādāḥ //
sarpo 'si sarpāṇāmadhipatiratnena manuṣyāṃ srāyase 'pūpena sarpān //
tvayi santaṃ mayi santa mākṣiṣurmārīriṣurmā hiṃsiṣu mā dāṅkṣu sarpāḥ //
namo astu sarpebhya iti tisṛbhiśca

dhruvāmuṃ te paridadāmīti sarvāmātyānnāmagrāhamātmānaṃ ca

etena dharmeṇa caturo māsānsarpabaliṃhṛtvā viramati

tūṣṇīmapi kṣudrā prakṣālitapāṇiḥ