Devi Bhagavata Purana · Chapter 6.27

nāradasya māyādamayantyā saha vivāhavarṇanam
nārada uvāca
tatputryā vacanaṃ śrutvā rājā dhātrīmukhāttataḥ /
bhāryāṃ provāca kaikeyīṃ samīpasthāṃ sulocanām

rājovāca
yaduktaṃ vacanaṃ kānte dhātryā tattu tvayā śrutam /
vṛto'yaṃ nāradaḥ kāmaṃ munirvānaravaktrabhāk

kimidaṃ cintitaṃ putryā buddhihīnaṃ viceṣṭitam /
kathamasmai mayā deyā kanyā harimukhāya sā

kvāsau bhikṣuḥ kurūpaḥ kva damayantī mamātmajā /
viparītamidaṃ kāryaṃ na vidheyaṃ kadācana

tāmekānte sukeśānte nivāraya haṭhātsutām /
yuktyā muniratāṃ mugdhāṃ śāstravṛddhānusārayā

iti bhartṛvacaḥ śrutvā jananī tāmathābravīt /
ca te rūpaṃ muniḥ kvāsau vānarāsyo'dhanaḥ punaḥ

kathaṃ mohamavāptāsi bhikṣuke caturā punaḥ /
latākomaladehā tvaṃ bhasmarūkṣatanustvayam

vārtā vānaravaktreṇa kathaṃ yuktā tavānaghe /
kā prītiḥ kutsite puṃsi bhaviṣyati śucismite

varaste rājaputro'stu mā kuru tvaṃ vṛthā haṭham /
pitā te duḥkhamāpnoti śrutvā dhātrīmukhādvacaḥ

lagnāṃ bubūlavṛkṣeṇa komalāṃ mālatīlatām /
dṛṣṭvā kasya manaḥ khedaṃ caturasya na gacchati

dāserakāya tāmbūlīdalāni komalāni kaḥ /
dadāti bhakṣaṇārthāya mūrkho'pi dharaṇītale

vīkṣya tvāṃ karasaṃlagnāṃ nāradasya samīpataḥ /
vivāhe vartamāne tu kasya ceto na dahyati

kumukhena samaṃ vārtā na ruciṃ janayatyataḥ /
āmṛtestu kathaṃ kālaḥ kṣapitavyastvayāmunā

nārada uvāca
iti māturvacaḥ śrutvā damayantī bhṛśāturā /
mātaraṃ prāha tanvaṅgī mayi sā kṛtaniścayā

kiṃ mukhena ca rūpeṇa mūrkhasya ca dhanena kim /
kiṃ rājyenāvidagdhasya rasamārgāvido'sya ca

hariṇyo'pi vane dhanyā yā nādena vimohitāḥ /
mātaḥ prāṇānprayacchanti dhiṅ‌mūrkhānmānuṣānbhuvi

nārado vetti yāṃ vidyāṃ mātaḥ saptasvarātmikām /
tṛtīyaḥ ko'pi no veda śivādanyaḥ pumānkila

mūrkheṇa saha saṃvāso maraṇaṃ tatkṣaṇe kṣaṇe /
rūpavāndhanavāṃstyājyo guṇahīno naraḥ sadā

dhiṅ‌maitrīṃ mūrkhabhūpāle vṛthā garvasamanvite /
guṇajñe bhikṣuke śreṣṭhā vacanātsukhadāyinī

svarajño grāmavitkāmaṃ mūrcchanājñānabhedabhāk /
durlabhaḥ puruṣaścāṣṭarasajño durbalo'pi vai

yathā nayati kailāsaṃ gaṅgā caiva sarasvatī /
tathā nayati kailāsaṃ svarajñānaviśāradaḥ / २१ //
svaramānaṃ tu yo veda sa devo mānuṣo'pi san /
saptabhedaṃ na yo veda sa paśuḥ surarāḍapi

mūrcchanātānamārgaṃ tu śrutvā modaṃ na yāti yaḥ /
sa paśuḥ sarvathā jñeyo hariṇāḥ paśavo na hi

varaṃ viṣadharaḥ sarpaḥ śrutvā nādaṃ manoharam /
aśrotro'pi mudaṃ yāti dhiksakarṇāṃśca mānavān

bālo'pi susvaraṃ geyaṃ śrutvā muditamānasaḥ /
jāyate kintu te vṛddhā na jānanti dhigastu tān

pitā me kiṃ na jānāti nāradasya guṇān bata /
dvitīyaḥ sāmago nāsti triṣu lokeṣu tatsamaḥ

tasmādasau mayā nūnaṃ vṛtaḥ pūrvaṃ samāgamāt /
paścācchāpavaśājjāto vānarāsyo guṇākaraḥ

kinnarā na priyāḥ kasya bhavanti turagānanāḥ /
gānavidyāsamāyuktāḥ kiṃ mukhena vareṇa ha

pitaraṃ brūhi me mātarvṛto'yaṃ munisattamaḥ /
tasmāttvamāgrahaṃ tyaktvā dehi tasmai ca māṃ mudā

nārada uvāca
iti putryā vacaḥ śrutvā rājñī rājñe nyavedayat /
āgrahaṃ sundarī jñātvā sutāyā nārade munau

vivāhaṃ kuru rājendra damayantyāḥ śubhe dine /
muninā sa ca sarvajño vṛto'sau manasānayā

nārada uvāca
iti sañcodito rājñyā sañjayaḥ pṛthivīpatiḥ /
cakāra vithivatsarvaṃ vidhiṃ vaivāhikaṃ tataḥ

evaṃ dāragrahaṃ kṛtvā vānarāsyaḥ parantapa /
sthitastatraiva manasā dahyamānena cānvaham

yadā''gacchad‌rājasutā sevārthaṃ mama sannidhau /
abhavaṃ duḥkhasantaptastadāhaṃ vānarānanaḥ

damayantī tu māṃ vīkṣya praphullavadanāmbujā /
śokaṃ vānaravaktratvānna cakāra kadācana

evaṃ gacchati kāle tu sahasā parvato muniḥ /
kurvaṃstīrthānyanekāni draṣṭuṃ māṃ samupāgataḥ

mayātimānitaḥ premṇā pūjitaśca yathāvidhi /
āsīna āsane divye vīkṣya māṃ duḥkhito hyabhūt

kṛtadāraṃ vānarāsyaṃ dīnaṃ cintāturaṃ bhṛśam /
dayāvānmāmuvācedaṃ parvato mātulaṃ kṛśam

mayā nārada kopāttvaṃ śapto'si munisattama /
niṣkṛtiṃ tasya śāpasya karomyadya niśāmaya

bhava tvaṃ cāruvadano mama puṇyena nārada /
dṛṣṭvā rājasutāṃ citte kṛpā jātā mamādhunā

nārada uvāca
mayāpi pravaṇaṃ cittaṃ kṛtvā śrutvāsya bhāṣitam /
anugrahaḥ kṛtaḥ sadyastasya śāpasya tatkṣaṇāt

bhāgineya tavāpyastu gamanaṃ surasadmani /
śāpasyānugrahaḥ kāmaṃ kṛto'yaṃ parvatādhunā

nārada uvāca
jāto'haṃ cāruvadano vacanāttasya paśyataḥ /
rājaputrī tu santuṣṭā mātaraṃ prāha satvaram

mātaste sumukho jāto jāmātā ca mahādyutiḥ /
vacanātparvatasyādya muktaśāpo munerabhūt

tacchrutvā vacanaṃ rājñyā kathitaṃ tattu rājani /
yayau draṣṭuṃ muniṃ tatra sañjayaḥ prītimāṃstadā

dhanaṃ samarpitaṃ rājñā santuṣṭena tadā mahat /
mahyaṃ ca bhāgineyāya pāribarhaṃ mahātmanā

etatte sarvamākhyātaṃ vartanaṃ yatpurātanam /
māyāyā balamāhātmyaṃ hyanubhūtaṃ yathā mayā

saṃsāre'sminmahābhāga māyāguṇakṛte'nṛte /
tanubhṛttu sukhī nāsti na bhūto na bhaviṣyati

kāmakrodhau tathā lobho matsaro mamatā tathā /
ahaṅkāro madaḥ kena jitāḥ sarve mahābalāḥ

sattvaṃ rajastamaścaiva guṇāstraya ime kila /
kāraṇaṃ prāṇināṃ dehasambhave sarvathā mune

kasmiṃścitsamaye vyāsa vane'haṃ viṣṇunā saha /
gacchanhāsyavinodena strībhāvaṃ gamitaḥ kṣaṇāt

rājapat‍nītvamāpanno māyābalavimohitaḥ /
putrāḥ prasūtā bahavo gehe tasya nṛpasya ha

vyāsa uvāca
saṃśayo'yaṃ mahānsādho śrutvā te vacanaṃ kila /
kathaṃ nārītvamāpannastvaṃ mune jñānavānbhṛśam

kathaṃ ca puruṣo jāto brūhi sarvamaśeṣataḥ /
kathaṃ putrāstvayā jātāḥ kasya rājño gṛhe'‍ñjasā

etadākhyāhi caritaṃ māyāyā mahadad‌bhutam /
mohitaṃ ca yayā sarvamidaṃ sthāvarajaṅgamam

na tṛptimadhigacchāmi śṛṇvaṃstava kathāmṛtam /
sarvagranthārthatattvaṃ ca sarvasaṃśayanāśanam

iti śrīmaddevībhāgavate mahāpurāṇe'ṣṭādaśasāhasryāṃ saṃhitāyāṃ ṣaṣṭhaskandhe
nāradasya māyādamayantyā saha vivāhavarṇanaṃ nāma saptaviṃśo'dhyāyaḥ