वृत्तमालास्तुति · श्लोक 61-80

प्रविकिरतीव वियत्तरङ्गिणी तरलतरङ्गरुचो रुचां चयान्
विलसति शश्वद् असिर् दशान्तरे तव यमुना जलवीचिमेचकः ॥

*मनोहारिहारावलीरम्यरूपं क्व नाथेदृशं ते सुरूपाधिराज
क्व तच् चातिदुर्दान्तसत्त्वप्रशान्त्यै स्फुरद्भीमभूषा भुजङ्गप्रयातम् * ॥

अविरलमौक्तिकप्रकरभूषा हरति न कस्य चित्तम् इयम् ईश
सुरुचिरमल्लिकासमयसेव्य प्रति नवमालिनी व तव मूर्तिः ॥

तव नाथ परं यदि कान्तिसुधा जलधौ श्रमम् उज्झति झात्कृतिनि
शुभरूपनिरूपणलम्पटकं परि तो ऽटकम् अङ्ग जगन्नयनम् ॥

वरद विरतिभाञ्जि व्यक्तम् अङ्गान्य् अतिभव भविता नो ऽवश्यम् एव
तव वचनसुधायाः पानपात्रं श्रवणयुग पुटो ऽयं प्रीतिहेतुः ॥

वृणे वरम् इमं त्वद् एकम् अतुल प्रभाव भवतान् न मादृशजनः
भवन्तम् अपि यह् श्रयञ् छमसुधा रसेषु विरतिर् जडोद्धतगतिः ॥

त्वत्प्रसादसमुदीर्णशुभवशाद् अष्टभेदि सुखम् एव कृतिजनः
लोचनोत्सवविधासु तनुभृतां चन्द्र वर्त्म समुपैति भवभिदाम् ॥

सुखदुःखातिशयादिहेतुजातैर् अविलुप्तस्मृतयो भवन्ति भव्याः
तव पादाश्रयलब्धबुद्धिसाराः स कला याम् अपि वादिरा ज गत्याम् ॥

तव चरणपरिचरणरुचीनां किम् अपि सुखम् उदयति कृतिरूपम्
निखिलमलपटलविगमदीप्रं प्रथितगुण महितमति जगत्याम् ॥

कलधौतकान्तवपुर् उत्तमलीलः पटुभारतीवरटया वरिवस्यः
इह मञ्जुघोष इति वः प्रथितो व्याज् जिनमानसैकनलिनी कलहंसः ॥

विच्छेदस् त्रिषु यदि दुःसहेष्व् अमीषु क्लेशेषु स्फुटम् अणुशो ऽपि दुष्करः स्यात्
प्राप्येत क्व नु खलु नाथ मूर्तिर् ईदृक् त्रैलोकीनयनमनः प्रहर्षिणी ह ॥

पयोनिधौ विरतिम् अपां विधाय च स्फुरन्महाकिरणकलापरत्नधौ
भवादृशां वपुषि च कान्तिसंततिः समीक्ष्यते यदि रुचिरे यम् ईदृशी ॥

मन्द्रध्वानैर् यामृतधारास् त्वयि रम्या मुञ्चत्य् उच्चैर् विस्फुरति प्रीणितभव्ये
नाथान्वेति व्यक्ततयात्यन्तमनोज्ञं वर्षाम्भोदं सैव यतिर् मत्तमयूरम् ॥

जयतीयम् उत्पलतरोर् अनुत्तर त्रिजगत्प्रमोदजनने मधाव् इव
त्वयि नेत्रकान्त कुसुमोद्गता लता मधुमत्तभृङ्गरव मञ्जुभाषिणी ॥

सर्वातिशायिगुणनिर्भरलब्धमोदैर् विद्वन्मधुव्रतकुलैर् उपगीयमानम्
मन्यामहे जिननयाभरणं तवैव वृत्तं वसन्ततिलकं नवचूतम् एव ॥

संमुखवलन्मुखमृगाधिपतिपृष्ठा रूढम् अतिगाढदयम् अभ्युदयकन्दम्
सुन्दरिमबन्धुरितहेमहिमपादं वादिकुल दैवतम् अमन्दम् अभिवन्दे ॥

प्रशमितसकलप्रपञ्चनिरावृति प्रसरदमलधीसमाधिसुधाजुषः
दमयति भवतो हताहितविक्रमा मुनियतिर् अपराजिता भुवनत्रयम् ॥

प्रतिभयवपुषाम् अकरुणचरित प्रशमनविधये क्व चिद् अपि कृपया
तव भुजपरिघावलिर् अतिविषमा विलसति विविध प्रहरणकलिका ॥

श्रेयःसंभोगं विषयविरतिम् अव्यग्रां मारप्रध्वंसं त्रिभुवनहितसंपत्तिम्
दुष्प्रापाहार्यं पदम् अभिलषतां तच् च त्वद्भक्तेर् अन्या वरद न दिग् असंबाधा ॥

भवतः कलां किम् अपि संयतैर् इन्द्रियैः क्व चिद् आदरस्तिमितधीर् यदि ध्यायति
अचिरात् स्वयं वरयतीयम् एनं जनं वसुधा ध्रुवं जलधिशक्वरीभूषणा ॥